+31 6 83 56 97 82 - +33 6 86 86 09 13 contact@lechantduverdier.com

NIEUWSBRIEF – VOORJAAR 2006

Het leek eerst zo ver in de toekomst: verhuizen naar Frankrijk; een leuk idee. Toen kwam er met Kerst een doorbraak en was ineens het huis verkocht. Nu konden we echt in actie komen. En dan meteen een huis gevonden! En toen kwam 7 mei, de dag van ons vertrek, ineens zo heel dicht bij!

En dan nu vanuit Le Verdier (Cajarc) onze eerste nieuwsbrief. Maar hoe pakken we dat aan? Wat is leuk om te vertellen? Zit iemand hier wel op te wachten? Wat moet de insteek zijn? Allemaal vragen waar we heel druk over hebben nagedacht, maar we hebben besloten gewoon te gaan typen en vertellen wat ons het eerste binnenschiet.

VERTREK EN AANKOMST

Ons vertrek liep niet geheel vlekkeloos toen bleek dat de sleutels voor de dakbak in de auto lagen van Gerben (zoals het hoort) maar helaas stond deze al in Frankrijk en de dakbak in Apeldoorn… Dat betekende dat we met koffers en tassen voor, achter, naast en zelfs óp ons 10 uur lang moesten reizen. In alle hilariteit werd het afscheid van mijn moeder en Apeldoorn gelukkig wat minder heftig.

En als je dan eenmaal de stap gezet hebt om te gaan emigreren naar Zuid-Frankrijk en het vertrek is begin mei dan heb je daar een plaatje bij: mooie, rustige wegen en prachtig weer als welkom. Niets bleek minder waar! Vanaf Parijs begon het ongelooflijk hard te regenen en dat werd alleen maar erger tot aan onze aankomst in Le Verdier. Hadden we eerst nog het romantische idee om elkaar over de drempel te tillen, wisten we nu niet hoe snel we met de kinderen naar binnen moesten rennen. Vervolgens kostte het ons enige moeite om alle tassen en koffers droog van de auto in het huis te slepen. En om alles compleet te maken wilde ook de verwarming niet starten en dat is helaas nog steeds zo. De prachtige openhaard maakt wel heel veel goed… in alle opzichten. We hadden onze aankomst enigszins anders voorgesteld, maar het verhaal (en dus de herinnering) is des te leuker.

RUST, RUIMTE EN NATUUR

De eerste vraag die we de afgelopen weken steeds hebben gehoord is: hoe voelt het om te verhuizen naar Frankrijk? En het leek ons leuk om die in deze eerste brief mee te nemen. Antwoord: Geen idee! We zouden het je niet kunnen vertellen. We zitten voor ons gevoel nog in een prachtig vakantiehuis; braden vlees op de bbq, spelen met de vlinders (en honderdduizend andere zeer interessante insecten) in het (ons) bos en ik wacht nog steeds op het moment dat ik “thuis” de auto weer door de wasstraat kan rijden en Gerben bedenkt iedere avond met een glaasje Armagnac hoe prachtig het zou zijn als je hier zou kunnen wonen!
Maar er zijn een aantal dingen die we wel weten. Zo is het fantastisch om omgeven te zijn door rust en ruimte en zo ontzettend veel natuurschoon. Klinkt wat zij-ïg maar je zou het hier moeten zien. Ten eerste hebben we hier met 2,5 hectare om het huis natuurlijk wel de ruimte, zullen we maar zeggen. Maar dat heeft iedereen hier om ons heen. Dus voordat je het gevoel hebt dat je elkaar in de weg zit, moet er heel wat gebeuren. Dingen als kapvergunningen, bestrating al dan niet tot aan de weg en onenigheid over hangplanten die je aan je buurvrouw’s schutting hebt gehangen, zijn hier niet aan de orde! Die ruimte brengt rust met zich mee en die is gewoon voelbaar. Hoef je niets voor te doen; die krijg je er als een warme deken gratis bij. En dan de natuur. Nou weet Gerben daar veel meer van dan ik, maar we hebben samen nog nooit zoveel vogels, beestjes, herten, vlinders, uilen, koekoek en ga zo maar door gezien. Echt geweldig. Zonder dat we nou in “the middle of nowhere” zitten wat binnen 3 minuten zijn we in het dorp. Nou brengt die overdaad aan beestjes wel het probleem met zich mee dat onze hond Coco van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat met haar neus in de richting van het bos zit en geen moment voorbij laat gaan om, als we ook maar een beetje die richting oplopen, een enorme spurt te nemen en weer op zoek te gaan naar de konijnen. Doris volgt dan wel haar voorbeeld maar is wat minder gepassioneerd.Verder zijn ook de kinderen erg gecharmeerd van de 1000 en één insecten die dit oord rijk is. Koen is nog wel zorgvuldig in het uitzoeken van zijn insecten en is gelukkig ook soms bang voor een aantal. Casper daarentegen pakt ieder insect op, knijpt het tot moes en laat het met trots aan ons zien (ook binnen) en voegt dan meteen enigszins verbaasd toe dat het dood is…

MENSEN

Nou zijn we natuurlijk de attractie van de maand, maar we kunnen niet anders zeggen dan dat de hartelijkheid van de mensen opvallend is. De eerste twee dagen voelden we ons als twee Yuppen in Friesland (no offence) maar de vriendelijkheid van de mensen was echt geweldig en iedereen ontvangt ons – tot nu toe – met open armen. Nu heeft het ook wel meegeholpen dat mijn Jeep het na een week bij uitzondering begaf (!) en moesten we hem langs de “hoofdweg” vlak bij Cajarc laten staan. We waren nog geen kwartier thuis of de buurman kwam direct aanlopen met sleeptouw en gebood ons meteen naar de auto te gaan want die konden we daar toch echt niet twee nachten laten staan! Dus die staat nu in verdere afwachting van de dealer in Apeldoorn gestald op het weiland van de buurman, want wij hadden daar natuurlijk geen plek voor, aldus de buurman!

SCHOOL

Een week na aankomst zijn Koen en ik naar school geweest voor de eerste kennismaking. Heel spannend voor Koen die na vijf minuten al met rode oortjes en wangetjes met open mond de hele situatie aanschouwde. Pas toen we na inschrijving en een rondleiding van een half uur het ijzeren hek achter ons dichttrokken kreeg hij weer lucht en begon zijn visie te geven op de school. En die was eigenlijk wel positief. Meer dan ik had verwacht. En dat kwam met name omdat Casper ook op die school wordt toegelaten; met 2 jaar!!! Dus Koen was helemaal blij dat hij met z’n broertje naar school kan en voelt zich dan waarschijnlijk wat minder alleen. In kleine dorpen doen ze deze vorm van opvang. Dan zijn er dus geen crèches of zoiets maar dan is er een initiatief van de gemeente dat de school tot 6 jaar er ook één of twee klassen bij krijgt met 2- en 3-jarigen (école maternelle). Maandag 15 mei is het zover; dan gaan ze samen voor het eerst naar school. De dagen voor Koen zijn behoorlijk lang: van 9 tot 12 en van 14 tot 17. In de pauze kunnen ze overblijven (warm eten bereid met biologische producten à 15 euro voor een heel trimester!) of ze kunnen tussendoor naar huis. Maar op woensdag is iedereen altijd de hele dag vrij. Voor Casper betekent het tot aan de vakantie van 9 tot 12 en vanaf september mag hij in hetzelfde ritme als zijn broer meegaan. We weten nog niet of we dat op die frequentie gaan doen, want 4 dagen lijken ons wat veel voor hem, maar dat zien we tegen die tijd wel.

TELEFOON en ADSL

We kunnen het natuurlijk niet te relaxed gaan krijgen dus heb ik me de eerste week (los van de auto!) erg opgewonden over het feit dat we zo snel mogelijk een telefoonlijn moesten hebben om maar zo min mogelijk afgesloten te zijn van de rest van de wereld. Ik heb immers een bedrijf te runnen!! Enfin, in mijn achterhoofd wist ik natuurlijk wel dat het een hele excercitie zou gaan worden, maar elke dag had ik in ieder geval weer de overbekende stress als mijn eerste wekker.
Uiteindelijk na lang wachten ben ik gewapend met een bankafschrift van onze nieuwe bank in Figeac de winkel van France Telecom binnen gelopen. Tot aan de tanden toe bewapend dat zelfs Gerben besloot met de kinderen maar op een terras te gaan zitten, want hier wilde niemand getuige van zijn… Een uiterst vriendelijke dame ging met mij aan de slag. Alleen onze naam ( en dan zelfs de “de rijk-versie”) en ons adres bezorgde al stress voor de dame bij het intypen en was ik al 20 minuten (!) verder. Nu hadden de vorige eigenaren ook telefoon gehad dus mijn gevoel was goed. En inderdaad, we zouden telefoon kunnen krijgen; als enige overigens! Al onze medebewoners in Le Verdier schijnen het zonder telefoon te stellen… En dan nu: ADSL. Met de bemoedigde woorden: we zullen maar eerst eens kijken of het er is, ging de dame aan de slag. Nu hadden we bij het invullen de keuze uit: 512 MB, 1 GB of MAX. De dame zuchtte en zei dat ze maar met MAX zou gaan beginnen; dan konden we vanzelf afzakken… En wat blijkt…… we hebben MAX in Cajarc! Ongetwijfeld te danken aan Monsieur Pompidou die hier gewoond heeft en we hebben hem met een toast ‘s avonds alsnog posthum bedankt! Dus drie dagen na de aanvraag hadden we telefoon en na een week zouden we het internet op moeten kunnen. Bij het opmaken van deze brief moeten we nog een paar dagen wachten…

MOESTUIN

Er zijn prioriteiten en er zijn prioriteiten. En één van de belangrijkste is natuurlijk het starten van een moestuin. En dus heeft Gerben zich helemaal in het zweet gewerkt om van deze zware kalksteengrond weer toonbare moestuinbedjes te maken en is daar binnen drie dagen enorm in geslaagd. We hebben nu: tomaatjes (drie versies), courgettes (drie versies; nooit geweten dat er verschillende soorten waren), paprika (twee versies), basilicum (ook drie versies!), aubergines, aardbeien, frambozen, komkommer en de sla komt ook nog. Nu verliep ook de opstart van deze tuin niet geheel vlekkeloos want nadat we in Villefranche enthousiast van alle soorten ongeveer 10 stuks per soort hadden gekocht, wist een goede vriend ons te vertellen (na ons eerst te hebben uitgelachen) dat we echt iets moesten weggooien anders zouden we er een ander beroep bij krijgen: dat van groenteverkoper op de plaatselijke markt! Dus aan de hoeveelheid ligt het straks niet!
En deze moestuin ligt vlakbij een hele grote mooie vijgenboom die enorm veel vruchten draagt. Als iemand dus een goed (lees: makkelijk) recept weet om compote of jam te maken; ik hoor het graag!

GEMIS

En natuurlijk zijn er onze momenten dat het toeslaat; het moment dat we beseffen dat we niet op vakantie zijn en dat dit echt ons nieuwe (t)huis is. Dat kun je als “volwassene” misschien nog eens een keer wegdrinken of wegwerken door een Apeldoornse dealer “te woord te staan”of te gaan spitten in de moestuin, maar kinderen zijn daar minder bedreven in. Of zijn ze er juist beter in? Enfin, Koen begon na een week al zijn herinneringen op te halen van de school en zijn vriendjes en vriendinnetjes. Nu had hij van zijn school een prachtig boek gekregen met tekeningen en foto’s van al zijn medeleerlingen. Dat is hier zijn grootste schat en we mogen er nauwelijks naar kijken, laat staan aanraken! Ook de foto met zwaaiende klasgenootjes was het eerste wat aan de muur hangt. Maar ‘s avonds als het donker wordt, is het gemis soms nog best groot en praten we over zijn straatje en Pien, z’n grootste gemis en al z’n vriendjes en vriendinnetjes. We vertrouwen er maar op dat de periodes tussen het gemis steeds groter worden en dat het vertrouwen en blijdschap voor de toekomst alsmaar groter wordt.

Dank voor alle mooie brieven en kaartjes die we van jullie hebben ontvangen!

We hopen dat we jullie in ons onderkomen gauw een keer mogen ontvangen om een glas wijn te heffen en te proosten op het leven!

Een lieve groet van ons allemaal vanuit le Chant du Verdier,

Gerben, Thera, Koen en Casper