+31 6 83 56 97 82 - +33 6 86 86 09 13 contact@lechantduverdier.com

NIEUWSBRIEF – DECEMBER 2006/JANUARI 2007

Allereerst vanuit Le Chant du Verdier onze allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Dat het voor ons allemaal maar een mooi, gezond en succesvol 2007 mag worden!

Het weer

Nu kunnen we er wat van in Nederland: praten over het weer. Het is net als over het voetbal: iedereen heeft er een mening over en iedereen raakt er door beïnvloed.
Dachten wij daarvan verlost te zijn, maar niets bleek minder waar! Hier in Frankrijk is het weer ongeveer het meest geliefde onderwerp van gesprek op straat en als introgesprek bij een apéro. Maar toegegeven: de ouderen wéten vaak ook veel over het weer. Een voorspelling van onze buurman Monsieur Merle is zo zeker als John Bernard dat vroeger was voor RTL4, lang voor de Amerikaans, Europese, Duitse en vast ook Aziatische weerprognose kaarten die tegenwoordig met elkaar wedijveren voor de beste weersvoorspelling in een land als Nederland…
Maar ook het taalgebruik is hier veel uitgebreider. Zo heb je hier wel tien verschillende woorden voor regen. Iedere regen komt ook ergens vandaan. Houden we ons in Nederland vast aan de vier windstreken en spreken we af en toe over een Sahara regen, herkenbaar aan het bruine laagje zand dat op je auto achterblijft, zo heb je hier regens uit alle hoeken van het land. Hier volgen er een aantal van heel hevig naar heel weinig: De sterkte regenbui is la pluie Torrentielle (ofwel: Tombes d’eau), een stortbui in een korte tijd die vaak veel schade aanricht. Komt van het woord Torrent en dat is een hele woeste rivierstroom in de bergen (Massif Central) die meestal gebruikt wordt om te raften enzo. Dan de voor ons wellicht bekende l’orage; een hevige regenbui die van alle kanten kan komen. Dan de l’averse, iets minder hevig; eigenlijk een gewone regenbui waar Nederland er wellicht iets te veel van heeft. En dan twee regens met de zelfde sterkte, maar de één is koud en de ander warm: la bruine (warm) en le crachin Breton, de regen uit Bretagne. Ze duren niet lang, zijn alle twee heel fijn, maar je wordt er in korte tijd ontzettend nat van!
Tot zover deze “regenles” van Franse bodem. Je kunt je voorstellen dat ik bij het schrijven van deze nieuwsbrief weer heel wat kennis heb opgedaan!

En dan over het weer gesproken… Dat de zomer mooi is, daar ga je bijna vanuit als je 1100 kilometer naar het zuiden rijdt. Maar we hadden tot voor kort nog helemaal geen gedachte gemaakt over hoe de herfst en de winter hier zouden zijn. Wel nu, daar kunnen we kort over zijn: het is hier prachtig! Misschien nog wel mooier dan in de zomer omdat het licht en de kleuren van de natuur zo prachtig mooi worden afgeschilderd tegen een vaak azuur blauwe luchten. Sneeuw hebben we nog niet gehad maar wel een aantal dagen veel rijp en dat was minstens zo mooi! Kijk vooral even bij de foto’s voor een impressie van deze inspirerende natuur.

En liggen de huizen in onze buurt Le Verdier in de zomer verscholen tussen prachtig donkergroene bomen en struiken; in de winter is het alsof de huizen zich ontdoen van hun groene jassen en zich met onverheulde trots in het landschap laten bekijken. Alsof ze willen zeggen: we staan helemaal niet zo alleen hoor! We zijn hier met meer buren dan je dacht!

Mini ferme

Het gaat goed met de beesten. Hoewel de kippen nog geen eieren leggen doet Peppe de haan zijn uiterste best om zich voor te bereiden op zijn mannelijke rol en legt het regelmatig aan met zijn vrouwtjes. Koen kan niet wachten tot zijn kippetjes eieren gaan leggen en heeft zich voorgenomen heel veel eitjes te laten liggen want dan komen er kuikentjes… Maar hij is soms wel erg in verwarring over het eten van eieren, want ieder ei is dus een potentiëel kuikentje en díe eten we niet. Toch?! Het verhaal over de bijtjes en de bloempjes is wat kippen betreft wat moeilijker.. Luisteren doen de kippen overigens geweldig en met de trouwheid van een hond volgen ze je het hele bos door.
Maar dat moet ook gezegd van de geitjes. Die blijken heel nieuwsgierig, zeker niet dom en minstens zo trouw als honden, want je kunt ze geen groter plezier doen dan ze uit de omheining te halen en met hun een stuk door het bos te wandelen. Zonder lijn want ze volgen je waar je ook naar toe gaat. Daar kunnen onze honden nog wat van leren want die gaan er direct van door als één van de poorten open staat en komen dan na 4 of 5 uur met de tong op de “schoenen” weer thuis. Zo lopen we hier dus niet met de honden te wandelen maar met de geiten. Tja, ook ten opzichte van onze dieren is ons leven erg veranderd!

Saffraan

Stel je voor: Voorjaar in Apeldoorn. Oranjepark. Prachtige witte en paarse (de gele zijn er bijna niet meer) krokussen om de vijver. Elk jaar weer een pláátje om te zien.
Hier groeien de paarse krokussen ook, maar gek genoeg in september; tenminste dat dácht ik…
Tijdens de apéro in juli die wij voor onze buurt hadden gehouden hebben wij kennisgemaakt met de “jonge” Alibert. Een man van eind vijftig die met zijn vrouw één grote passie had: saffraan. Of wij op de hoogte waren van hét saffraan feest van de Quercy? Op al zijn vragen hadden wij steeds hetzelfde antwoord: saffraan smaakt naar niets, kleurt alleen je rijst geel en koop je in zakjes bij de AH. Hoe kunnen wij ons zo vergissen! Monsieur Alibert en zijn vrouw nodigde ons destijds uit om bij hem thuis te komen zodra de saffraan zou gaan bloeien. Hij wist ons te vertellen dat wij ook saffraan in de moestuin hadden en dat moesten we maar goed in de gaten houden. In september zijn we begonnen met de verbouwing van het eerste huisje. Dat had nogal wat voeten in de aarde en we waren ontzettend druk. Zo ook op een maandagochtend. Snel de kinderen naar school en aan het werk. Toen ging de bel: Monsieur Alibert aan de poort met heugelijk nieuws. Zijn hele gezicht glom ervan: de saffraan was uit; het ging beginnen! De eerste saffraan was uit. Nog niet aangestoken door zijn enthousiasme vertelde we hem dat onze saffraan al een week in bloei was en we bleken zelfs twee bedden ervan te hebben. Vol verbazing keek hij ons aan en bij wijze van bewijs nodigden hem uit om even in onze moestuin te kijken. Nog maar net één korte blik op onze bedjes geworpen te hebben, veranderde het immer zo blije, vrolijke gezicht van Monsieur Alibert in een paniekerige, ongelovige blik: wij hadden een GROOT probleem! “Il faut ramasser les fleurs toute suite!” Nu hadden we op dat moment best wel veel problemen aan ons hoofd, maar Monsieur Alibert wist binnen 1 minuut uit te leggen dat we echt alles uit onze handen moesten laten vallen om direct de bloemen te gaan oogsten want anders zou die zo kostbare saffraan verloren gaan. Ik moest meteen een bakje halen (zo’n houten bakje waar je camembert in koopt), een pincet, een schaar en een mandje om de bloemen in te doen. Hij ging meteen door de knieën en plukte een bloem, pakte de drie gele stampertjes en legde die in de ene hoek van het bakje. Vervolgens pakte hij heel voorzichtig en met langzame bewegingen de drie andere rode stampertjes en met veel eerbied legde hij die in de andere hoek van het bakje. Die drie rode stampertjes komen met één steeltje bij elkaar en daar waar het geel overgaat in het oranje naar het rood moet je hem doorknippen. Dát is de saffraan en die moest je dan in dat bakje in de oven laten drogen. Heel bewerkelijk allemaal. Na zijn uitgebreide uitleg van de manier waarop deze stampertjes geoogst dienden te worden keek ik smekend in de richting van Debby die het hele tafereel glimlachend vanaf de zijlijn had aanschouwd. Gelukkig wilde zij wel even helpen om die bloemen te plukken. Opgelucht dat wij zijn taak serieus namen ging Monsieur Alibert er weer vandoor en Debby ging opgewekt aan de slag… Drie en een half uur later zat Debby nog steeds in de keuken en haar opgewekte humeur was inmiddels redelijk getemperd en met opperste concentratie koesterde ze nog steeds elk rode stampertje die ze kon vinden.
Inmiddels zijn we heel wat wijzer geworden en voor de leken onder ons even snel een opfris cursus: de gele stampertjes zijn inderdaad te gebruiken als verfkleur. De rode stampertjes, de echte saffraan, smaken wel degelijk ergens naar; ze hebben een heel herkenbare smaak. Drie sprietjes zijn genoeg voor een hele saus dus met één gram doe je tijden! De oogsttijd is niet een dag, maar de bollen blijven zo twee à drie weken groeien en om de dag mag je weer een paar uur aan de slag. De Fransen gebruiken de saffraan in alles: van snoepjes, chocola en taarten tot vleessausen en siropen voor een kir. We hebben uiteindelijk 11 gram uit onze tuin gesprokkeld en tegen een marktwaarde van tussen de 36-42 euro per gram, waren we best tevreden. Over het gemiddelde uurtarief zullen we het maar niet hebben….

Magret de canard

Wij houden erg van eten. Lekker eten. Dat is zichtbaar en algemeen bekend. En dus staan we natuurlijk open voor alle goede suggesties van onze buren die een kleine boerderij hebben met Brébies (schapensoort van de Causse), eenden en kalkoenen. Verser kan dus niet. Dus toen wij in de zomer een lam mochten afnemen hebben we dat gedaan. Een beetje aarzelend hoe we dat zouden krijgen, maar onze buren hadden ons goed ingeschat. Zo’n stel “van de stad” geef je een lam keurig geprepareerd in delen: côte d’agneaux aan de ene kant, in het midden vlles voor ragout en aan de andere kant de cuisses en de épaules. Eerlijk mooi vlees. Klaar voor de pan en voor de vriezer.
Zo vroeg Valérie op een dag ook of we belangstelling hadden in eend. Nu zijn er heel veel eenden hier in de omgeving en die zijn niet te vergelijken met de eenden die wij kennen uit Nederland. Deze eenden zijn zo groot als een Hollandse kalkoen en leveren dus heerlijke eendenfilés, anders gezegd de magrets de canard. Gezien de eerdere ervaring zeiden we meteen ja en ze stelde voor dat we dan volgende week zaterdag konden langskomen om de eend te halen. En zo geschiedde… maar dan net anders…
Met twee paracetamol voor een opkomende migraine begaf ik mij (Thera) vervolgens de bewuste zaterdag naar de buren om de eend te halen. Hun zoon Alexandre had kort daarvoor nog even laten weten dat ik rond 15.00 uur verwacht werd. Nu leven zij in een huis waar de tijd de afgelopen 75 jaar heeft stilgestaan en nemen zij begrippen als stoffen en ontsmetten niet al te serieus,maar dan nog ben je niet voorbereid op hetgeen zich daar op die bewuste zaterdag afspeelde. Ik kwam binnen en trof het gezin aan in de “woonkamer”, druk in de weer met messen, 8 plastic bakken op de grond met “onderdelen” van een eend, vuile bebloede doekjes op een grote houten tafel (normaal gesproken de eettafel en voor deze gelegenheid omgedoopt tot “werkbank”) met om hen heen17 geslachte eenden. Ik moest echt moeite doen om de scène die zich voor mij afspeelde te verwerken en daarbij te blijven kijken en praten alsof het de gewoonste zaak van de wereld was! En dat met migraine… Iedereen was de eenden aan het ontleden: de kop in de ene bak, de lever in de ander, de magret daar en de hals in die bak. De karkassen gingen in een hele grote pan en de ingewanden zoals de gal en de darmen gingen in een vuilniszak want daar had je echt niets meer aan. Ondertussen legde Valérie met heel veel respect voor het dier uit wat je er allemaal van kon gebruiken en hoe het later zou worden verwerkt. Zo bruut als de situatie bij binnenkomst nog voor mij was, zo raakte ik na 20 minuten toch al een beetje gewend en ging ik van ontzetting naar diep respect voor de wijze waarop deze lieve mensen met de natuur en alles wat daaruit voortkwam omgingen. Maar die reflectie was nog maar net in mijn hoofd of ik zag mij als vanzelf verzeilen in de volgende situatie. Met een bebloed doekje werd er een plek “schoongemaakt” naast Valérie, werd een mes aan een vies bebloed schort schoongeveegd en met een glimlach en gepaste uitdaging werd ik gevraagd mij aan DE taak te gaan wijden: het schoonmaken van mijn eigen bestelde twee eenden….Ik heb geslikt, gezucht, ben gaan ademen door mijn mond om de geur eventjes uit te sluiten om mij verder niet af te lijden en met chirurgische precisie heb ik mijn buurvrouw gevolgd in het opensnijden en ontleden van “mijn” eenden. Ik heb er anderhalf uur over gedaan en heb mij – voor zover mogelijk – gedragen als een “vrouw van de streek”. Ik heb geleerd en mijn grenzen even aangeraakt en met gepaste trots heb ik na anderhalf uur mijn vier magrets in een plastic bakje mee naar huis genomen. Gerben zat aan de telefoon en op zijn gezicht was de verbazing af te lezen over mijn bebloede handen en trui. Nog enigszins in shock ben ik onder de douche gaan staan en heb geprobeerd al deze nieuwe indrukken in mijn “stadse hoofd” een plaatsje te geven. Eten hoefde ik even niet meer maar het was een ervaring om nooit te vergeten. Hoe ver staan stond ik van haar wereld af en hoe bevoorrecht was ik dat ze me zonder grappen en met alle vertrouwen even in haar wereld heeft toegelaten. Diep respect voor haar en zij wellicht ook wat meer voor die gekke Hollanders. Maar volgend jaar is het de beurt aan Gerben en mag hij zijn grenzen opzoeken. Ik hou het voorlopig bij sjam maken, saffraan plukken en hartige taarten…
Overigens, “mijn” magrets smaakten onovertroffen…

Vorderingen verbouwing

Een up-to-date geven als je er midden in zit is erg lastig. Hoe het gaat met de verbouwing? Prima! Maar…. er moet nog een hoop gebeuren!!
We zijn nu in de drie huisjes tegelijkertijd bezig. Het ene huisje is alweer aan de opbouw bezig en de andere twee zijn nog aan de basis van breken, vloeren maken en ramen zetten, terassen maken. Tot eind januari werken we met een grote ploeg: Debby en Hub zijn er nog steeds en inmiddels zijn de Fransmannen Michel en Alain er ook bijgekomen. De vloeren en muren doen onze buurmannen: Michel Ortallo en zijn zoon Alexandre. Echte vakmensen en geweldige buren. Het idee is dat eind januari de basiswerkzaamheden klaar zijn en dat we ook in de andere huisjes gaan beginnen met elektriciteit, badkamers, betegelen etc. Dat zijn voorlopig de feiten. En de realiteit?! Het terrein is één grote puinhoop met veel zand, van top-tot-teen in de stofzittende mannen, vieze (keuken)vloeren van in- en uitlopende mensen, honden die van ellende zelf maar de hele dag op stap gaan en na het avondeten, als de kust weer veilig is, weer terugkomen! En de kleine mannen? Die vinden het prachtig. Zoveel vrachtwagens, tractoren, cement… en machines zagen ze nog nooit bij elkaar en dat is toch echt heel cool!

Kortom: het gaat goed met ons en we werken hard met hopenlijk op tijd een prachtig eindresultaat. Het worden spannende weken. We houden jullie op de hoogte!

Een lieve groet van ons allemaal vanuit le Chant du Verdier,

Gerben, Thera, Koen en Casper