+31 6 83 56 97 82 - +33 6 86 86 09 13 contact@lechantduverdier.com

NIEUWSBRIEF – JULI/NOVEMBER 2006

Het was een prachtige zomer en daar gaan we alles over vertellen in deze nieuwe nieuwsbrief maar als we nu (begin november) naar buiten kijken, zien we een landschap dat wellicht in de herfst nog veel mooier is: Wekenlang strak blauwe, heldere luchten, mooie kleuren van de bomen (nog steeds in blad) en prachtige sterrenhemels in de nacht. Een prachtig land!
Maar nu eerst een terugblik.

Zomer

Vanaf begin juni tot eind september hebben we heel veel lieve vrienden en bekenden te logeren gehad. Soms aangekondigd en soms ook spontaan op de stoep. De één was nog niet vertrokken of de andere stond weer voor de deur! Ontzettend leuk en dierbaar dat zo velen de moeite hebben genomen om ons (nu al) op te zoeken. Via deze weg willen we iedereen allemaal nog een keer heel erg bedanken voor jullie gezelligheid, jullie tijd, jullie luisterend oor, jullie adviezen en onze vriendschap. We hebben het erg gewaardeerd en hopen dat het niet bij het eerste bezoek blijft!

Maar…. al die bezoekjes hadden ook een keerzijde en de jongens zijn er al aardig aangewend (en doen soms een beetje mee): zodra we weer een keer uitbundig hadden uitgezwaaid en we de poorten sloten, gingen bij Thera andere “poorten” weer open en volgde er een huilbui, want afscheid nemen is (nog steeds) niet haar sterkste kant. Maar na een tijdje, met wat bemoedigende schouderklopjes en lieve armen van de mannelijke kant van de familie, werden de tranen weer gedroogd en gingen we weer door met de orde van de dag! En ervaring baart kunst, dus Thera heeft het de laatste twee keer droog gehouden!

Apéro

Naast alle logeerpartijtjes met onze vrienden hadden we ook bedacht om tussendoor een borrel (apéro) te geven voor onze buren die in Le Verdier wonen. Goed plan, maar kost toch altijd veel meer tijd dan je vooraf had ingeschat. Om te beginnen omdat er niet 15 huizen, zoals we in eerste instantie hadden ingeschat, maar 26 huizen staan in Le Verdier. Dus er zouden maximaal 52 mensen komen, zo dachten we. En met de ervaring in het organiseren van feestjes/borrels hou je dan rekening met 10 tot 20% afvallers, dus kom je uit op zo’n 40 man. Leuk. Maar aangezien alles anders is in dit land en je vooral geen aannames moet doen, werden we op zaterdag 23 juli j.l. verrast door 60 enthousiaste buurtbewoners en hun vrienden! Het was echt geweldig. En denken we in Nederland dat het vooral om de hapjes en de drankjes gaat, dat is echt niets vergeleken bij onze Franse buren. We hadden echt ontzettend veel eten (grotendeels zelf gemaakt – jawel) en bij elk bordje werd elk gerechtje en hapje besproken op vorm, smaak en ingrediënten. En alles was goed. En alles ging ook op! Zo ook bij de dranktafel. We hadden in de supermarkt alle denkbare flessen drank van Pastis, Get27 tot Charente meegenomen omdat we hoorden dat Fransen geen wijn of bier bij een apréro drinken. En een borrel in Nederland duurt ongeveer van 17.00 tot 21.00 ofzo. Afhankelijk van de hapjes die er al dan niet worden geserveerd. Hier begint de apéro om 19.00 (dat is al erg vroeg) en is iedereen rond 21.30 wel weg, want dan moet er nog worden gegeten thuis. Maar wij hadden zo’n succes dat de laatste gasten pas rond 00.30 uur zijn vetrokken! Gelukkig hadden we enorm veel hulp uit onverwachte hoek. Mijn nichtje Marthel en haar vriend GertJan kwamen een dag eerder onverwachts op bezoek en boden enthousiast hun hulp aan. Dat was echt geweldig en het werd een doorslaand succes. Een paar dagen later kregen we nog steeds enthousiaste reacties binnen. Eén verraste ons erg. Die kwam van de oude Monsieur Alibert. Gevoelsmatig al eeuwenlang inwoner van Le Verdier en met zijn leeftijd van 86 jaar altijd herkenbaar met z’n Franse pet. Hij vertelde aan onze Engelse buren Sharon en David dat wij wel OK waren. Wij hadden immers de “taxes” betaald. Niet begrijpend had Sharon gevraagd wat dat dan was die “taxes”. En hadden zij die dan wel betaald? Hij knikte bevestigend en wees ind e richting van een ander huis. Dat stel had de taxes niet betaald en waren dus ook niet OK, zo gromde hij. Want taxes heb je betaald, vertelde hij plechtig, als je een apéro geeft als je nieuw bent. Zo doe je dat als je hier komt. Dan kan iedereen je zien en weet je wat je aan elkaar hebt. En dan ben je OK. En wij waren dus OK. En dat vertelt hij aan iedereen die het horen wil…Gelukkig!

Verbouwing

Inmiddels zijn we gestart met de voorbereidingen voor de verbouwing van de schuren en zijn we al gestart met de benedenkamer in het hoofdhuis. Een paar weken geleden hebben we via vrienden kennis gemaakt met Debby en Hub die met een bus gedurende twee jaar een wereldreis aan het maken zijn. Na landen als Duistland, Estland, Polen, Letland, Zwitserland en Italië te hebben aangedaan volgde Frankrijk. Beiden hebben ze “gouden handjes” en na een korte ontmoeting hebben we met z’n allen de knoop doorgehakt: ze blijven tot eind januari om ons te helpen met de chambre d’hôtes (gastenkamer) op de begane grond en het verven van het huis aan de binnenkant! Geweldig! Inmiddels is de verbouwing gestart en de resultaten zijn al verbluffend!! De woonkamer en boven is allemaal al klaar en echt prachtig geworden en ook de kamer beneden is weer aan de opbouw bezig. Alles is nieuw: de bedrading, de leidingen, de afvoeren. Echt een staaltje vakmanschap.Toch is het raar om hier nu weer mee bezig te zijn. Nog geen drie jaar geleden hebben we in Apeldoorn natuurlijk ook alle discussies over kranen, douches, vloeren en kleuren gehad. En toen hadden we elkaar bezworen dat we daar voorlopig niets meer mee te maken wilden hebben.En nu staan we er weer hetzelfde voor! Zo zie je maar, het leven is niet te voorspellen! Gelukkig maar.
Medio november gaan ze beginnen met het plaatsen van de septic tank in de tuin (van 10.000 liter!) en dat belooft heel veel bulldozers, zand en steen drie weken lang. We wachten met spanning hun komst (en vetrek) af!

ADSL en France Telecom

Voor degenen die de verhalen vanaf het begin gevolgd hebben kan ik melden dat, ondanks het feit dat het inmiddels november is, ADSL helaas nog niet is geactiveerd. Lang leve Frankrijk. Inmiddels weten we wel dat we niet teveel ineens moeten willen want dan gaat het bij voorbaat al niet door. Flexibiliteit staat dus op ons voorhoofd geschreven en we zijn dus al heel blij als we in het begin van het nieuwe jaar iets van ADSL mogen gaan hebben… Wordt vervolgd.

Televisie

Veel beter nieuws is dat goede collega en vriend Ronald met de motor (!) drie dagen is langs geweest en ons tot onze grote vreugde heeft voorzien van twee schotels met zowel alle Nederlandse als alle Franse en buitenlandse tv zenders erop! Geweldig! We hebben er al best wat avonden Nederlandse televisie opzitten. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat toen we het NOS journaal zagen en we vernamen dat er de volgende dag staking in het openbaar vervoer van Rotterdam zou zijn, we toch het gevoel hadden dat dát wel heel ver van ons weg lag. Dus.. zo snel verandert dat. Met de Nederlandse televisie binnen handbereik voelden we ons ineens iets meer Frans.

Le Vendange

En nog maar net bekomen van de zomer werden we door onze buren gevraagd mee te doen aan een heuse Vendange, oftewel een oogstfeest van de druiven. Met de hele buurt Le Verdier gingen we een ochtend aan de slag op het kleine druivenveld van onze buurman. Iedereen was er van Le Verdier. Allemaal tot in de enkels in de blubber en Koen en Casper trots met schaar in de hand om mee te helpen. Daarna mochten we schuiven bij de traditionele lunch die vier uur duurde! Gezeten in een grote hooischuur met de hele buurt van jong tot oud aan een grote tafel met bankjes, bestond het eten uit ongeveer zeven gerechten. Maar veel desastreuzer was dat ieder gerecht, van apéritief tot dessert, vergezeld ging met alcoholische versnaperingen. Begonnen we met de “apéro” nog dapper aan een longdrink glas Ratafia (eau de vie met wijn) werden we gaandeweg de lunch zo vaak bijgeschonken met zoveel verschillende dranken dat Thera met een beginnend griepje al gauw is afgehaakt. Maar Gerben, Deb en Hub hebben nog dapper de hele middag meegedaan. Het was ontzettend gezellig maar het laat zich raden dat er ‘s avonds niet zoveel meer uit onze handen (en monden) kwam! De enige remedie was vroeg naar bed en uitslapen. Wonder boven wonder had niemand aan het avontuur een kater overgehouden. Een goede reden om volgend jaar gewoon weer van de partij te zijn!

School

Goed nieuws!! Koen gaat met sprongen vooruit en praat al een paar woordjes en zinnetjes Frans. Met wat extra bijles in de vorm van spelletjes spelen heeft hij zich een beetje over zijn angst om te spreken heen gezet. Soms praat hij nog wat onverstaanbaar maar we zijn binnenkort zover dat we niet meer kunnen zeggen of hij het verkeerd zegt of wij het gewoon niet verstaan door gebrek aan woordenschat van 5-jarige Franse jongetjes! Verder zit Koen op judo en dat is natuurlijk erg stoer met zo’n wit pak. Het geeft hem wat meer zelfvertrouwen en mede dankzij papa als proefkonijn gaat zijn tackel techniek hard vooruit…En dankzij Hub en Debby heeft Koen ook een berg beklommen! Helemaal stoer natuurlijk. Kijk vooral even naar de foto’s want die spreken voor zich!
Met Casper gaat het ook goed. Hij wil echter nog geen woord Frans praten op school, maar verstaat wel alles gezien zijn (re)acties. Zijn juffrouw Brigitte moet erg om hem lachen als hij na een Franse vraag steevast in het Nederlands blijft antwoorden. Hij zal wel denken: ik leren….jij ook leren! Maar thuis ontsnapt er nog wel eens een woordje. Zo verschoonde ik een keer zijn luier en kietelde hem op z’n buik. Hij keek mij bestraffend aan, stak zijn vingertje op, bewoog die heen en weer en zei: Ne touche pas!! (=niet aankomen). Ik schoot in de lach, riep Gerben en toen wilde hij z’n kunstje nog wel een keertje doen. Onze clown. We hebben er met z’n drietjes erg om gelachen.

Uitstapjes

Dankzij onze vrienden die natuurlijk in een zo kort mogelijke tijd zoveel mogelijk van de omgeving wilden zien, hebben we in de afgelopen weken heel wat mooie plekjes rondom Cajarc bekeken. Hoogtepunten waren we de Gouffre de Lentouy, Le fôret des singes (apenbos) en het plaatsje Rocamadour met de zwarte Madonna. Prachtig. Voor iedereen die wil gaan we er graag nog een keer heen!

Petit ferme

Toen wij Koen twee jaar geleden vertelden dat we graag naar Frankrijk wilden verhuizen zei hij meteen dat hij dan heel graag kippen wilden en dat hebben we hem toen beloofd. En belofte maakt schuld…. Zo werd het augustus en nog steeds waren er geen kippetjes in Le Chant du Verdier, dus Koen maakte zich ernstig zorgen. We hebben ons er eerst een beetje van afgehouden door te zeggen dat de kippen hier zo groot waren en dat we dat niet zo leuk vonden, maar bij onze Engelse buren Sharon en David ging die vlieger niet meer op: zij hadden op hun terrein wel 35 kippetjes lopen waarvan 25 kuikentjes in allerlei kleuren: zwart met van die sokjes aan; witte met bruine en zwarte stippen; bruine met vlekjes…. En toen Sharon voorstelde om er een paar over te nemen, stond Koen natuurlijk te stralen van plezier en moesten we er echt aan geloven. En dat was wat! Want er moest natuurlijk een mooi kippenhok gebouwd worden, want een standaard ding is hier niet te koop. En toen ook nog goede vriend Huib op bezoek kwam en zijn jarenlange visie en ervaring over kippenhokken met Gerben deelde, moest hij echt aan de slag. En Gerben houdt niet van halve maatregelen. Maar laten we het kort houden: het is een prachtig hok geworden… op palen….met een trapje….dubbelwandig…van binnen geverfd in groen en wit….met een entree en een halletje….daarna een doorgang naar het slaaphok…..met dubbeldikke deuren….en een driedubbelwandig dak met dakgoot…..en een regenton…
Kost wat tijd (en bloed, zweet en tranen) maar dan heb je ook wat!
En Koen?! Die is heel gelukkig met z’n kippetjes en z’n haan. Elke morgen na het eerste gekraai van de haan doet hij het deurtje open en lopen Stippel, Spikkel, Pebbles en Bambam met Peppe de haan achter elkaar het trapje af naar buiten. En ’s avonds duwt hij met zachte hand de kippetjes van het halletje naar het slaaphok en zet ze op stok. En hij praat met ze. En als Peppe weer achter z’n vrouwtjes aanzit, krijgt hij er verbaal van langs! En wij maar hopen dat de eitjes gauw gaan komen. En Koen maar hopen dat er een eitje wordt uitgebroed!

En tja, het hart werd week bij het zien van die kippetjes en het jonge dierenleven, dus toen er eenmaal het hekwerk stond om de kippen in te houden, was dat stuk terrein zo groot dat al gauw gesproken werd over een miniferme. Dat wil zeggen… Thera begon over een miniferme! En dat dat zo leuk zou zijn voor onze vrienden en gasten! Er werd bij alle mannen diep gezucht want “mama was weer bezig”, maar het was onvermijdelijk: er moesten ook twee geitjes komen! En geen dwerggeitjes (want die kunnen nog wel eens koppig zijn en die zijn hier in de wijde omtrek niet te vinden) maar echte geitjes van hier (want dat is wel handig als er iets met ze is). In onze buurt Le Verdier zit een geitenferme La Hulotte die geitenkaas en melk produceert en daar waren we sinds de zomer al vele malen op bezoek geweest en kopen we tot op de dag van vandaag onze kaasjes. En zij wilden ons wel een geitje verkopen. Maar niet meer dan één, want anders hadden ze niet genoeg voor hun veestapel. Dan moesten we maar wachten tot volgend voorjaar. Een dilemma dus. Maar toen kwam de buurman met een voorstel. Hij had al twee jaar geleden een geitje van La Hulotte maar die gaf niet genoeg melk. En bij de boer is er nu eenmaal een gouden regel: wat je er in stopt moet er ook uitkomen. En dat deed het geitje niet. Althans te weinig. Dus moest ze weg, aldus de buurman. En dat had hij nou net niet moeten zeggen: “Weg”. Dus… zonder het geitje te kennen, hebben we haar de naam Luna gegeven en was ze meer dan welkom. Maar we hebben toen de buurman wel zover gekregen dat hij dan voor ons een geitenhok moest bouwen. En zo kwam het dat binnen twee weken de buurman ons voorzag van een heus geitenhok met een stal aan de ene kant een voedsel opslag aan de andere kant. Prachtig in het bos neergezet met uitkijk over onze tuin. Lekker dichtbij. En nu twee weken geleden kwamen kleine Belle en grote Luna bij ons en is de miniferme een feit! Belle en Luna waren binnen enkele dagen gewend en willen het liefst de hele dag met ons meelopen en geaaid worden. Echt aandoenlijk. Nog trouwer dan onze honden Coco en Doris die elke gelegenheid waarbij onbedoeld de poort naar het bos is opengebleven te baat nemen om als twee gekken de muur over te springen en minstens drie uur in de heuvels van Le Verdier te gaan rondsjouwen om vervolgens weer met de tong op de poten en handende horen weer terug te komen. Lang leve hun paradijs.
Maar nog even terug naar de miniferme want er kwam nog meer nieuws. De eigenaar van La Hulotte voegde en passant gisteren nog even aan het verhaal toe dat hij niet helemaal kon garanderen dat Belle blijft zoals ze is…. Hij dacht dat de dag voor haar vertrek de bok toch even bij haar op visite is geweest, maar die kans was niet zo heel erg groot…. We wachten dus af. Misschien hebben we in maart wel drie geitjes…. Gelukkig is het hok op de groei gebouwd!

Tot zover deze derde nieuwsbrief vanuit le Chant du Verdier. Namens ons allemaal wensen we jullie een mooie herfst en mooie dagen voor de Kerst en tot de volgende keer.

Een lieve groet van ons allemaal vanuit le Chant du Verdier,

Gerben, Thera, Koen en Casper