+31 6 83 56 97 82 - +33 6 86 86 09 13 contact@lechantduverdier.com

Wilt u ook de nieuwsbrief ontvangen met belevenissen van uw gastvrouw en –heer, Thera en Gerben over het leven in Frankrijk, vul dan het formulier rechts op deze pagina in.

Nieuwsbrief – het nieuwe jaar 2016

Wat later dan de meesten van jullie gewend zijn, maar meteen een goed moment om vanuit onze zo geliefde plek in Frankrijk jullie een heel mooi, uitdagend en vooral gezond jaar toe te wensen!

Maar voordat we vooruit kijken willen we toch nog even op terugkijken op de mooie maar ook drukke maanden van de zomer en het najaar van 2015.

Picture1De zomer was prachtig en had alles wat we wilden: hele fijne gasten met enthousiaste pubers en kinderen, heel mooi weer en prachtige zomeravonden met mooie gesprekken waar we met elkaar weer mochten proosten op het leven!

En aan het einde van de zomervakantie is onze vriendin Inge gekomen om ons te helpen met het najaar. Onze werkplannen in Nederland voor zowel Gerben als ik waren wat geïntensiveerd en om de kinderen niet te veel te belasten met gezellige slaapfeestjes bij vrienden, wilde Inge een paar maanden in ons huis komen wonen om de tijd die ik zou werken te overbruggen. Picture2En zo geschiedde… Met veel aandacht en zorg is ze aan haar taak begonnen. Geheel onverwacht brak voor mij een nieuwe periode aan van het beroemde “laten gaan” en “loslaten” in dit turbulente huishouden;) Zo kreeg ik een dinsdagavond een app van Inge met daarin de geruststellende tekst: “Alles goed hier; lekker gegeten; kids ok en spelletje gedaan; hondjes ook ok”. Nog geen seconde later kreeg ik telefoon. Uit Frankrijk. Koen met een woedende stem aan de telefoon. Dat het toch allemaal niet zo kon; dat z’n broer niet te harden was, zéker als ik er niet bij was; dat er een discussie was over een opscheplepel aan tafel en wie had die weer moeten halen? Jawel. Híj natuurlijk! Hij tierde rustig een paar minuten in mijn rechteroor. Ik zuchtte even, haalde diep adem en zei: “Ach lieverd, wat lief van jij dat je die lepel bent gaan halen.” Hij begreep dat hij geen voet aan de grond kreeg en hing snel op met een gemompel “Nou dag”. Vervolgens appte ik Inge terug: Fijn dat alles zo goed gaat en dat je de discussie van de lepel langs je heen hebt laten glijden…;) Daarop kreeg ik meteen een appje terug: Jouw kinderen vertellen je ook alles!”. En ik kon alleen maar denken: Ja, gelukkig (nog) wel! 😉

Enfin, de herfst kwam, de blaadje vielen van de bomen en ik kon alleen maar denken in het thema “Kerst”: kersteten, kerstdecoratie, kerstwijnen…. Het was Kerst die de klok sloeg en het resultaat was één groot feest met de bezoekers! Voor degene die het Allerhande Kerstfestival gemist heeft is er goed nieuws; er wordt gesproken over een mogelijke opvolger;)

Maar ondertussen was er nog een ander jaarlijks terugkerend event: Turn on the Lights van de Bijenkorf. Eind november worden er in 5 steden in Nederland de lichtjes aangezet als startschot voor het winkelend publiek in de decembermaand. En ik mocht weer naar Eindhoven; geweldige mensen, goede sfeer en een fijne locatie om dit spektakel weer neer te zetten. Maar Koen moest een stage doen van school en ik had Xsaga gevraagd of hij dan 5 dagen bij hun stage mocht komen lopen en zij stemden in! En zo kwam het dat ik naast mijn zoon in het vliegtuig zat naar Nederland voor dezelfde klus: hij in Maastricht en ik in Eindhoven. Wat een feest. Eerst even twee dagen op kantoor bij Xsaga waar hij met grote ogen en veel interesse mocht ervaren hoe “open” de structuur in Nederland is; hoe “open” de communicatie en, heel belangrijk, hoeveel zelfspot we hebben. Nu is dat wellicht niet het eerste wat je zou noemen als je het verschil moest uitleggen tussen Nederlanders en Fransen, maar geloof me, na 10 jaar Frankrijk kan ik jullie verzekeren dat het gevoel voor zelfspot er bij de Fransman (helaas) niet in zit. Nog voor geen gram. En dat bepaalt natuurlijk de sfeer: thuis, op de werkvloer, in de winkels… Dus Koen genoot. En hij was groter dan het leven zelf. En ik bleef moeder. Ik denk dat ik wel 20 keer geroepen heb dat hij nog maar 14 was en niet 16-18! Want onze Koen is gaan sporten. En dan bedoel ik niet een beetje rek- en strekoefeningen, nee, Koen heeft op youtube de meest extreme workouts opgespoord, zet zijn speakers op 10 en gaat trainen. Wel 1,5 uur lang in een moordend tempo. Voor de sixpack, voor armen, voor de “veines” zoals hij dat dan noemt. Dan zie je je aderen over je arm lopen, opgezwollen staan, en dat is mooi, mam. En of ik dan ook wat meer met kip en “dinde” (kalkoen) wilde maken, want dat is magerder naar eend en varkensvlees. Picture3Enfin, terug naar Nederland. Koen lijkt dus ouder dan hij is en keek zijn ogen uit. En na twee dagen Amsterdam ging hij woensdag op pad, met de producers mee naar Maastricht. Vol verwachting. Eigen hotelkamer, voor het eerst “naar werk”. Hij moest de vertaler zijn tussen de Franse theatergroep en de crew. En dat deed hij met verve! Iedereen was enthousiast en namen hem in de groep op. Hij wisselde met gemak tussen het Nederlands, Engels en Frans alsof hij niet anders had gedaan. Lang leve de talen!
Alle steden zijn goed verlopen. Toen ik na de opening moe maar voldaan terug was gereden naar Doorn en nog even aan een wijntje zat met mijn lieve vrienden, ging de telefoon, om 1 uur ’s nachts! Koen. “Hé moeders! Hoe gaat ie?!” Ik stapte over het woord “moeders” heen en vertelde hem of hij wist hoe laat het was. “Jawel, maar ik ben net terug en ga nog even douchen in deze mooie kamer enne….” Zijn verhaal duurde minstens 15 minuten. Hij had genoten! De volgende dag zagen we elkaar weer op Schiphol en vlogen terug. Eenmaal in de lucht zei hij: “Weet je mam, ik heb gezien dat het eigenlijk ook weer niet zo belangrijk is wát je doet, als je maar in een goed team werkt met fijne mensen. Dat is toch veel belangrijker…” Ik zei dat als hij dit van die 5 dagen stage had overgehouden, hij geen betere les voor zijn hele leven had kunnen leren! Met zijn presentatie van zijn stage, ten overstaan van de directie van de school, 2 leraren, 2 leerlingen én 2 ouders, haalde hij een 20; iedereen was zó enthousiast en Koen… die was zó trots! Xsaga bedankt!

In december telde ik de dagen af tot ik eindelijk weer naar huis kon. Nog nooit ben ik zo moe geweest en nog nooit heb ik mijn thuis zó gemist. Na een zeer turbulente heenvlucht eind november (het stond zelfs in de krant: “Door het noodweer zijn veel vliegtuigen uitgeweken; alleen het toestel uit Toulouse heeft na twee landingspogingen de bestemming uiteindelijk veilig kunnen bereiken”) besloot Gerben mij met de auto op 18 december op te halen. Dan hoefde ik even niet meer… Maar eenmaal thuis was het in de vijfde versnelling. Het was inmiddels 19 december, er moest een kerstboom gehaald, versieringen van zolder én er moest gepakt worden want we gingen naar….

Picture4Parijs!!! Na 10 jaar Frankrijk en vele jaren waarin wij de kinderen hadden beloofd naar de mooie verlichte stad te gaan, was het er nog steeds niet van gekomen. Maar de timing was beter dan ooit. We hebben genoten van elkaar, van Parijs en van de prachtige Kerstsfeer. Na Kerst in Frankrijk zijn we op 2e Kerstdag naar Nederland gereden om daar met elkaar nog Oud en Nieuw te vieren. Ook heel gezellig. En zo kwam er een einde aan een voor ons memorabel jaar 2015; aan de Kerstsfeer heeft het niet gelegen want daar hebben we tot in den treuren van kunnen genieten;)

Picture5Nieuw jaar, nieuwe kansen én … een nieuwe keuken. Na het drukke jaar had ik vrij en had redelijk mijn ‘zen-modus” weer gevonden. Kids weer naar school en nu een projectje keuken… Zen zouden we nodig hebben. Het zou niet meer dan 2 weken duren, aldus onze buurman. Dus in 4 weken is het gedaan?, riep ik nog. Bèh… non! 2 semaines, maxi!, aldus de buurman. Enfin, je raadt het al, twee weken is nu 5 weken, maar….. geduld is een schone zaak! Met trots en blijdschap presenteren wij onze nieuwe keuken van waaruit ik me zó verheug om weer te gaan koken, om weer te experimenteren en om jullie hopelijk weer onze streekgerechten te mogen serveren! Bon apetit!

Picture6En over eten gesproken: de zen-modus hadden we niet alleen voor de keuken nodig. Door het drukke najaar konden we niet de gebruikelijke eendenslacht (en verwerking) doen in november/december, dus dat hebben we ook net gedaan. En dan merk je eigenlijk dat na 10 jaar dit zelfs voor ons een dierbare traditie is geworden. Samenzijn met je vrienden en met elkaar je voedsel maken waar je je nog maanden van gaat bedienen. Recepten uitwisselen, ervaringen delen van het afgelopen jaar, maar vooral ook weer samen praten over het leven, over dat wat ons allemaal bezighoudt of we nou Frans zijn of Nederlands. En zo passeren er nogal wat onderwerpen

Een nieuwe keuken dus en een nieuw jaar. Een bijzonder jaar voor ons, want ik zei het al: dit jaar zijn we 10 jaar in Frankrijk. In februari 2006 kochten we ons landgoed Le Chant du Verdier en 8 mei 2006 gingen we officieel met het gezin hier wonen.
Picture710 Jaar, dat vraagt om een feestje. Om onze blijdschap en trots met jullie te delen bieden we de huurprijzen van 10 jaar geleden, dus ruim 10% korting op alle half- en hoofdseizoen prijzen! En bij aankomst ligt er een surprise voor jullie klaar. We hebben nog wat weken vrij, ook in het halfseizoen, dus aarzel niet en boek, want vol=vol!
We wensen jullie mooie maanden in gezondheid en voorspoed en graag tot ziens!