+31 6 83 56 97 82 - +33 6 86 86 09 13 contact@lechantduverdier.com

NIEUWSBRIEF – JUNI 2006

Een tweede nieuwsbrief nog net voor de zomer. Het voelt alsof we hier al vier maanden zitten, maar in werkelijkheid is het nog maar een paar weken. En wat kan er veel gebeuren in die tijd!

SCHOOL

Koen en Casper slaan zich dapper door de schooltijd heen. Tot onze verrassing heeft Casper in het begin eigenlijk nog de meeste moeite gehad. Hij was net begonnen met praten en nu komt hij ineens vier dagen per week elke morgen in een groep die hem niet begrijpt. Dat frustreert hem enorm en hij is helaas te klein om te begrijpen dat ze een andere taal spreken. Inmiddels gaat hij al een paar woordjes spreken en is het nu zelfs zo dat hij bedankt in het Frans als hij bijvoorbeeld een appelsap in het restaurant krijgt.
Met Koen gaat het heel goed. Moedig en dapper vinden wij hem, want het is nogal wat om in een groep kinderen te komen die niet alleen een andere taal spreken maar zich ook heel anders gedragen in zijn ogen. Moesten we in Apeldoorn minstens 10 minuten wachten bij het hek totdat iedereen uitonderhandeld was wie bij wie ging spelen, is dat hier helemaal verdwenen. De kinderen zitten hier tot 5 uur op school en daarna gaat iedereen gewoon naar huis. Er worden op woensdag (de vrije dag) en zaterdag wel eens afspraken gemaakt maar dat gaat buiten het schoolhek om via de telefoon. Heel erg wennen dus voor Koen, die in Apeldoorn met zoveel enthousiasme het schoolplein op rende al schreeuwend en roepend tegen z’n vriendjes. Voor een moeder- maar ook een vaderhart soms heel moeilijk om te moeten zien hoe hij nu het schoolplein oploopt: stilletjes maar dapper… Maar het kunnen springen in een zwembad na schooltijd is vooralsnog voor hem een goede compensatie! En onderling wisselen Casper en Koen zelfs Franse woordjes uit als ”arrête!” als de één moet ophouden met plagen.
Vorige week het schoolfeest gehad; een middag met spelletjes, verkoop van taarten die de moeders gevraagd werd te maken (!) en een diner met een “spectacle”. Op papier heel leuk maar in praktijk heel anders, zullen we maar zeggen. Alleen al de vraag of wij een taart konden meenemen bracht nogal wat teweeg in huize De Rijk. Nu wil je in Nederland nog wel eens uit gemak en bij gebrek aan tijd naar Banketbakkerij Maassen (in Apeldoorn) rijden, een ouderwetse appeltaart uit de vitrine plukken en eenmaal op school kijkt iedereen je dan begripvol maar toch ook dankbaar aan; je zal wel geen tijd hebben gehad of je bent gewoon niet zo’n “bak-type” en sommigen zullen niet eens zien dat de taart gekocht is. In alle gevallen geen probleem dus. In Frankrijk voelt dat tussen de mensen en de natuur wel even anders. Ten eerste hebben we geen Maassen. De taarten die je bij een patisserie kunt kopen zijn weer van zo’n uitzonderlijk trendy en herkenbare opmaak, dat het volledig misstaat op zo’n bijeenkomst. Iedereen ziet waar die taart vandaan komt en tussen al het huisvlijt van de Franse vrouwen kan zo’n taart echt niet! Dus er zat niets anders op dan zelf aan de slag te gaan. Nu hebben wij geen werkende oven in het huis, maar voor in de “maison d’amis” hadden we twee dagen geleden een combimagnetron gekocht voor alle op te warmen baby-melk. Nu ben ik al niet zo’n taartenbakker en al helemaal niet als ik niet weet hoe de apparatuur werkt en ook niet als ik de dag voor het event in de supermarkt moet gaan uitvinden wat de Franse variant op “Baukje” of “Koopmans” is. Maar na een mislukte taart met inhoud is het me toch gelukt om een soort van Frambozen taart te maken met frambozen uit eigen tuin, jawel! De hele familie was in de stress op zondagmorgen omdat mama een taart moest “opleveren” om 10 uur en een luid gejuich steeg dan ook uit onze keuken toen ‘ie eindelijk gelukt was. Kortom, ik weet al weer meer van (Franse) taarten in deze 2 maanden dan ik ooit in Nederland heb mogen meemaken!

NB.: denk nou niet dat er de hele zomer taart klaar staat in de keuken, want ik heb voor mezelf en de oven een rustpauze van minstens een jaar ingelast!

TERUG NAAR DE NATUUR

Ik ben opgegroeid in een generatie waar het verband tussen het aanzetten van mijn bureaulamp, of de magnetron, of de wasmachine en de bron van elektriciteit geheel aan mij voorbij is gegaan. Natuurkunde heb ik twee jaar mogen volgen en wegens goede oplettendheid bij mijn buurman met goed gevolg terzijde geschoven. En nu woon ik in Frankrijk; … met die achtergrond. Dan kan ik je zeggen: het is voor mij echt terug naar de natuur! Was ik verwend met rioleringen en had ik wel eens gehoord van septic tanks, leer ik hier dat alles wat in een septic tank er in komt, er in je eigen achtertuin (weliswaar een beetje onder de grond) weer wordt “uitgevloeid” zoals dat dan heet. Dus daar sta ik met mijn goede gedrag en ongeloof te staren naar een grote PVC buis die het afvalwater van onze “chambre d’hôtes” kamer beneden in de grond laat uitvloeien… En ik ben dan zo iemand die vraagt of dat niet gaat stinken; en is dat dan niet slecht voor de planten en bomen in de tuin?! Ik heb die middag een hoop geleerd…(en dat werd tijd zul je wel denken…)
Zo ook met de telefoon. In Nederland hebben wij destijds in Apeldoorn ook een tweede telefoonlijn aangevraagd. Op afspraak komt er dan zo’n mannetje van de KPN; je wijst hem naar de meterkast en na een uur komt hij daar dan weer uit met de mededeling dat de tweede lijn er ligt en of je even iets wilt ondertekenen. Zoniet in Le Verdier! Hier komt ook zo’n mannetje van de Franse KPN (France Telecom) maar die klimt in een paal met een hééél lang zwart snoer. Vervolgens vraagt hij waar de telefoonlijn naar binnen komt. Bij gebrek aan een meterkast haal ik mijn schouders op, doe wat excuses in het Frans, waarop hij met een zucht dan maar zelf op zoek gaat. De lijn blijkt op één hoog in onze slaapkamer binnen te komen en hij rolt letterlijk het snoer naar binnen, monteert een kastje met twee uitgangen en gaat na 2,5 uur weer weg met de mededeling dat de tweede lijn hangt. In de telefoonpalen van Le Verdier hangen nu niet één maar twee telefoonlijnen en die zijn dus allebei van ons!

ADSL

Maar daarmee is onze relatie met France Telecom niet geëindigd. Ik meldde in de vorige nieuwsbrief nog dat we ADSL MAX konden krijgen, maar dat geluk heeft niet lang geduurd. Bij een poging de computer op het net aan te sluiten en ik de helpdesk benaderde, werd mij medegedeeld dat we helemaal geen ADSL konden krijgen en dat we werden verlaagd tot het allerlaagste internet niveau: bas-débit, wat zoveel betekent als 55 KB per minuut wat zoveel betekent als ongeveer 10 minuten voor het versturen van een simpele mail. Maar…. we leggen ons erbij neer, tijdelijk dan, want een “buurvrouw” uit de buurt verzekerde mij dat Le Verdier in september wel op ADSL wordt aangesloten. Tot die tijd dus lastig bereik, maar na zoveel weken zonder e-mail en internet zijn wij blij met welke sterkte dan ook!! Wordt vervolgd.

HET WEER

Het lijkt wel het journaal maar het leek ons toch de moeite waard om te vermelden dat we in een week al twee enorme onweersbuien hebben meegemaakt die letterlijk het licht doet uitvallen in heel Verdier. Nou zijn we al niet echt toebedeeld met straat lantaarns (lees: geen enkele!) dus als hier de stroom uitvalt dan is het echt hartstikke donker en ben je blij als de bliksem nog een paar keer inslaat zodat je kunt zien waar je loopt op weg naar de zaklamp die je zo handig in een keukenkastje hebt opgeborgen. Bij het op de tast naar beneden gaan herinnerden wij ons weer – iets te laat – een stukje uit een boek met goede Frankrijktips waarin werd aangeraden om altijd een zaklamp in je slaapkamer te hebben (liefst eentje die werkt zonder batterijen). Nu had een vriendin van mijn moeder ons net een klein zaklampje kado gegeven maar ook die lag nog netjes in de verpakking op ons buro met als doel ons eraan te herinneren haar een bedankje te sturen. Na die eerste onweersbui ligt haar zaklamp op een vaste plek in ons nachtkastje en via deze weg willen we haar alvast hartelijk bedanken!

EROP UIT

Nu we nog lekker de tijd hebben om erop uit te trekken hebben we al heel wat van onze nieuwe omgeving gezien. Ten noorden van ons dorp Cajarc is het landschap heel herkenbaar voor ons en met de vele vergezichten en prachtige heuvels een lust voor het oog! Naar het zuiden, direct over de rivier de Lot verandert het département de Lot in de Ayeveron en dat is heel wat anders. De bossen en open velden veranderen in keurige weilanden en de landbouw doet weer haar intrede. Iets minder spectaculair, maar het heeft wel een groot voordeel: we zitten er dicht bij de bron van prachtig vlees in al zijn soorten!
Vorige week zijn we naar één van de vele grotten geweest die deze buurt rijk is: Les gouffres de Pradiac. Na een daling van 130 meter wordt je met bootjes door de grotten heengeleid en dat is indrukwekkend mooi. Een aanrader. Maar ook een picknick aan het water in Marsilhac, 10 minuten van ons dorp, slaan we niet over en met veel plezier hebben Koen en Casper daar de hedenmiddag stenen gegooid en geprobeerd visjes te vangen. (zie foto’s)
Verder zijn er natuurlijk de markten: op zaterdagmorgen in Figeac, zaterdamiddag in Cajarc en op donderdagmorgen in Villefranche de Rouergue. Geweldig! Allemaal verse lokale producten van het land uitgestald in het prachtige historische centrum van het dorp. We hebben er het maar druk mee!

VERBOUWING

Halverwege de maand was eindelijk de kamer van Casper klaar, zodat we nu de bovenverdieping weer normaal in gebruik kunnen nemen en de kinderen op hun eigen kamer kunnen slapen. Heerlijk. Nu moet er nog wel wat gebeuren, maar dat stellen we even uit totdat we wat meer weten over de start van de verbouwing van de gîtes. We hebben inmiddels contact met een “conducteur du travail”, Rémy, die ons gaat helpen om de plannen en bijbehorende vergunningen (op tijd) te realiseren. Begin juli zal hij grove schetsen indienen bij de Mairie (stadhuis) en dan zouden we na ongeveer twee maanden een vergunning voor verbouw in bezit moeten hebben. Maar we kunnen in ieder geval starten met een zware klus: de aanleg van een nieuwe septic tank. Die van ons is oud en daar willen we zo min mogelijk over weten… de nieuwe moet worden aangesloten op zowel het hoofdhuis als op de overige huisjes en dat betekent wat breek- en hakwerk door de tuin heen. En als die eenmaal ligt kunnen we aan de slag met de “maison d’amis”, zoals we het huisje noemen dat we nu gebruiken om onze vrienden deze zomer te ontvangen.

THUISVOELEN

De tijd die we nodig hebben om ons thuis te voelen zal nog wel even duren maar toch merken we dat er heel iets veranderd. Het zit ‘em in de kleine dingen. Vorige week reden we (nog steeds met een Nederlands kenteken!) door ons dorp en zagen we campers en een grote bus binnenrijden. En we dachten meteen: Ah, daar zijn ZE dan; de toeristen… We voelden ons heel even inwoners van het dorp! En die keer dat we even naar Toulouse waren gegaan en weer terugreden. Dan ga je de snelweg af en zodra je de beklimming achter de rug hebt, rijd je het landschap van “onze” Causse in en we hadden even het gevoel van thuiskomen.
Maar we voelden ons ook heel even eenzaam toen de eerste vrienden die ons bezochten met hun kinderen na hun bezoek aan ons weer wegreden… naar Nederland… en daar wilden we even heel graag naar toe!

Maar gelukkig bouwen we hier aan onze eigen herinneringen en gelukkig beginnen die aardig te komen. Groot nieuws: Koen kan zonder zijwieltjes fietsen! Met groot enthousiasme scheurt hij van het heuveltje in onze tuin af en als we in het dorp gaan eten nemen we de fiets mee (en een loopfietsje voor Casper) en kan hij voor het restaurant op het pleintje bij de kerk eindeloos rondjes “scheuren”. Een paar schoolvriendjes die in het dorp wonen kijken dan enigszins jaloers naar zijn fel gele fiets, want ook dan is er één ding duidelijk: we komen echt uit een fietsland waar je vanaf 30 euro een fiets bij de Hallfords kunt kopen. Hier heb ik noch een Hallfords noch een fiets in die prijsklasse (en ver daarboven) kunnen ontdekken. Maar dat komt vast nog… Hoop ik… en anders wordt toch weer met de dakbak op en neer!

MOESTUIN DEEL 2

Jawel! Er is ook nieuws van het moestuin front van onze moestuin: de courgettes rukken op! Als we er niet op tijd bij zijn worden ze een meter groot en als we ze oogsten dan kunnen we ze niet op tijd verwerken in een creatief recept. Dus al weer een oproep voor recepten met courgettes! Ook hebben we – in overvloed – frambozen, kruiden (salie, rozemarijn, thijm, basilicum, peterselie), rode besjes, kruisbessen, zwarte bessen en bijna ook tros- en cherrytomaten, de aubergines en de paprika’s in de aanbieding! Met andere woorden: het is een vruchtbaar leven hier!

FOTO’S

Eindelijk hebben we ook wat foto’s kunnen toevoegen aan de site dankzij de geweldige hulp van Peter en Ronald. Foto’s van de ondertekening van het contract, de verhuizers op 18 mei, het ophangen van de naam “Le Chant du Verdier” in gietijzeren letters bij de poort (met dank aan smederij De Reus uit Vaassen die dat nog net voor ons vertrek voor ons heeft gemaakt), Koen op z’n fiets zonder zijwieltjes en wat impressie foto’s van het huis nu met alle rozen, bomen en struiken in bloei. Veel kijkplezier!

Tot zover deze tweede nieuwsbrief vanuit le Chant du Verdier. Namens ons allemaal wensen we jullie een hele fijne zomer en mooie vakantiedagen.

Een lieve groet van ons allemaal vanuit le Chant du Verdier,

Gerben, Thera, Koen en Casper