+31 6 83 56 97 82 - +33 6 86 86 09 13 contact@lechantduverdier.com

NIEUWSBRIEF – NAJAAR 2010

Het heeft even geduurd maar hier zijn we weer! Vanuit een weer zonovergoten Le Verdier dit keer een extra lange nieuwsbrief met een uitgebreid verslag van de musical, de beestenbende en de prachtige zomer. Veel leesplezier!

Wat een zomer!

Na een heerlijke lang en warme zomer was het dinsdag eindelijk zover: La Flotte! Of anders gezegd: één nacht met enorme plensbuien met onweer en bliksem. De planten en bomen zijn weer blij en het mooie najaar doet zijn intrede. Vandaag gelukkig weer volop zon, dus het belooft weer een mooie “Eté Indien” te worden.
Nu zegt natuurlijk iedereen dat de tijd zo snel is gegaan, maar daar kunnen we ons echt alleen maar bij aansluiten! De zomer is ontzettend snel gegaan. Zagen we “gisteren” nog de blaadjes aan de bomen verschijnen; vandaag vallen er weer een aantal vanaf. Zaten we in juni nog volop in de musical perikelen van de school; vandaag zijn de jongens weer het nieuwe schooljaar begonnen en praat iedereen weer over kerst. Maar zover is het nog niet. Laten we jullie eerst even updaten!

De zomer in vogelvlucht

Ook deze zomer kenmerkte zich met prachtig weer en geweldige gasten! Anders dan andere jaren hebben we gasten mogen ontvangen die voor meer dan twee weken bij ons wilde zijn en dat was een groot genoegen (gelukkig wederzijds;). Maar zo’n relatief lange tijd bij ons, betekent ook dat wij onze menu’s moesten vergroten. Tot voorheen hadden we ongeveer voor 2 weken nieuwe gerechten, maar na die tijd vervielen we al gauw in herhaling. Koortsachtig hebben we dus in juni en juli nog gerechten uitgeprobeerd op welwillende vrienden en die vielen gelukkig in goede aarde. Resultaat is dat we zo langzamerhand een echt groot en gevarieerd aanbod hebben in de keuken: maigret de canard met espelette kruiden op de BBQ; vers gebakken foie gras de canard op een gecarameliseerd schijfje appel overgoten met saus van kastanjelikeur; gamba’s uit de oven gemarineerd met knoflook, ketjap manis en olie; carpaccio van boeuf met schijfjes foie gras mi-cuit; verse vijgen uit de oven met geitenkaas en honing…..teveel om op te noemen. We blijven ons dus vernieuwen en jullie zijn van harte welkom bij ons aan te schuiven!

De dierenbende

Voor de geïnteresseerde lezers in onze dierenbende, kunnen we meedelen dat er veel is veranderd! Laten we beginnen bij de kippen. Dankzij de gewijzigde interesse van de vos van onze kippen naar die van de buren, is de hele groep nog in stand, gelukkig. In maart begonnen ze te broeden, maar dat was de eerste ronde niet echt een succes: van de 12 eitjes kwamen er maar 2 uit… Die koesterden we dan ook met heel ons leven. Maar toen kwam de omslag: in juli kregen we ineens 10 kuikentjes uit een nest van 12! En toen kregen ze de slag te pakken: Binnen no-time hadden we 32 kuikentjes in de ren lopen! Geweldig! In alle kleuren en maten. Na bijna drie maanden kunnen we nog steeds niet met zekerheid zeggen wie nou een haan en wie een kip is, maar we hebben goede hoop dat er dit keer veel meer kippen dan hanen zijn, dus dat is erg prettig! Ook onze kennissen en vrienden hebben inmiddels het ras ontdekt en we krijgen dan ook regelmatig verzoeken om een paar kippen te geven, dus dat doen we met veel plezier! Eind september gaat Gerben nog naar Nederland en zal daar nog 1 zwarte haan en twee zwarte hennen meenemen van onze vaste fokker in Arnhem. Omdat zwart in Frankrijk niet te krijgen is, hadden we al eerder bij deze fokker zwarte hennen gehaald. Op de achterbank bij de kinderen en dan 10 uur rijden! Tja, helemaal ideaal was dat niet, maar we hadden er wel mooie kippen mee! Dit keer rijdt Gerben alleen en nu maar hopen dat ze goed overkomen!

De geiten is een heel ander verhaal. Omdat we steeds minder thuis waren door ons werk, werden de geiten onrustig en gingen op pad. Ze negeerden de elektrische omheining door er in één keer vol in te rennen en trapten de stenen muur aan de straatkant voor een groot gedeelte in (!) zodat ze steeds vrij op straat liepen en zo binnen de kortste keren via de parking op onze “cour” kwamen en daar begonnen aan Gerben’s geliefde rozenstruiken… Kortom, dat ging zo niet langer. Gerben kreeg ongeveer stoom uit zijn oren elke keer als hij “die beesten” weer zag… Dus heb ik met pijn in mijn hart een advertentie gezet op Le Bon Coin (een soort Marktplaats) en binnen 1 dag hadden we al 7 goede reacties. En wat hebben ze (we) het getroffen! Ze zijn beland in Brive, een uur rijden ten noorden van ons, bij een mevrouw met 2 jonge kinderen, die door de buurt ook wel de Brigitte Bardot wordt genoemd omdat ze zoveel van dieren houdt. De geiten lopen nu vlak bij haar huis op een grasveld van 2 ha, worden elk uur van de dag toegesproken en geaaid en zijn helemaal blij.
Met de hondjes gaat het goed al wordt Doris nu echt oud helaas. Ze heeft deze zomer een kleine attack gehad en dat is toch het begin van haar aftakeling. Maar voorlopig is ze nog heel vrolijk en dat koesteren we zo veel mogelijk!
Maar nu de poezen. Ik was sinds mijn astma aanval toen ik 23 was niet meer zo van de poezen en ook mijn longarts raadde mij het hebben van katten ten zeerste af. Maar ja, als je dan in Frankrijk op het platteland belandt en je buurvrouw komt langs met twee schattige jonge katjes die meteen door je kinderen in een bedje met dekentjes worden gelegd, tja dan ga je door de knieën. Ik in ieder geval en Gerben,
een echte fan van dit diersoort (meer dan honden), helemaal blij.
Enfin, jaren geleden heb ik ooit een prachtige poes gezien bij een één of andere poezenreclame op TV: een prachtige muisgrijs poes. Toen dacht ik nog: ik wil nooit meer poezen, maar als ik ooit zo’n poes tegenkom dan ga ik door de knieën… Laat ik in juni nou bij een vriendin zijn en daar een poes zien aankomen lopen die echt helemaal voldeed aan die herinnering. Beeldschoon! Na de vergadering heb ik haar gezegd dat als ze ooit een nestje met haar poes zou krijgen en er zou een grijze tussen zitten, dat zij dan aan mij moest denken. Ik vond dat al heel voortvarend van mezelf. En wat zegt ze: “Je maakt zeker een grapje?!” Ik kijk verbaasd en zij wijst mij de trap op naar boven waar ik een groot hok aantref met daarin een nestje van een 5-tal muisgrijze kittens…. Echt een droom: 1 zwarte en de rest allemaal muisgrijs zoals de moeder. Ik hoef waarschijnlijk verder niets uit te leggen…. Hij kwam op 8 juli, hij heet Gijsje en hij is beeldschoon!;)

Musical

We hadden het jullie nog beloofd: een update van de musical.
“Een Nederlandse musical vertaald in het Frans voor alle leerlingen (160) van de kleuter- en lagere school in Cajarc, hun leraren en een paar ouders.” Op papier leek het een leuk initiatief en zeker voor Nederlandse begrippen niet echt bijzonder. Eén of andere muzikale voordracht is eigenlijk altijd wel in het Nederlandse schoolprogramma opgenomen. Zo niet in deze streek (en misschien geldt dat wel voor heel Frankrijk). Hier is zo’n initiatief vreemd, eng en is er dús veel weerstand (onder de volwassenen). Hoe leuk je het ook brengt. In de vorige nieuwsbrief van eind april hebben we jullie al gemeld dat – na een maandenlange lobby – net was besloten door de school toch akkoord te gaan met dit initiatief: het zou een schoolproject zijn, maar er was alvast één lerares die niet zou meedoen en haar klas zou verbieden (!) hieraan mee te doen en er kon alleen buiten schooltijd gerepeteerd worden, want er waren geen lesuren meer beschikbaar om dit schoolproject onder schooltijd te ondersteunen…Maar verder vonden ze het een leuk initiatief en hadden we alle vrijheid…. Tja, ik moet toegeven dat ik vaak geslikt heb, diep ingeademd heb en al mijn positieve energie heb ingezet om door deze muur van verzet (lees: angst voor het onbekende) heen te breken. Dit late besluit betekende ook dat we nog maar 2 maanden hadden om de hele musical “aan de man te brengen”. Maar we konden niet meer terug. De school had haar moeilijke besluit genomen en nu moesten

wij het maar waarmaken. En dus gingen Helen, mijn engelse vriendin, en ik, vanaf 25 april aan de slag. Vastberaden om “die fransen” te laten zien wat de bedoeling was en hoe geweldig creatief en prachtig (ook hun) kinderen kunnen zijn (als ze niet in een keurslijf geduwd worden). En dat betekende elke dag naar school om tussen 13h en 14h in de middagpauze met de kinderen te repeteren. Elke klas had een eigen kleur in de musical, dus elke repetitiedag had een eigen kleur. Maandag de grijzen, dinsdag de blauwen etc. En hoe verder we kwamen, des te enthousiaster werden de kinderen. Na een paar weken konden we niet meer normaal het schoolplein oplopen omdat we “overvallen” werden door alle kinderen die ons enthousiast hun liedjes begonnen toe te zingen (schreeuwen;). Maar ook de ouders en de leerkrachten werden met het “musicalvirus” besmet. Op school kon er steeds meer, er kwamen ineens geweldige initiatieven van moeders, vaders en de plaatselijke naaiclub om de rekwisieten en de kostuums te maken. En onopgemerkt zaterdag op de markt lopen was ook verleden tijd. Elke 10 meter werden Helen en ik het schouwspel van kindjes die druk gebarend naar hun vader en moeder probeerde duidelijk te maken dat “zij-daar” nou degenen zijn van die musical. En verlegen kregen we dan een glimlach en een zwaaitje. Maar dat was niet alles. Gezien mijn achtergrond kon ik het niet laten om van deze musical een echte volwassen productie te maken. Het moest niet alleen leuk zijn voor de ouders maar ik wilde dat het ook in de gemeenschap breed gedragen zou worden (in het kader van: Kinderen zijn de toekomst van Cajarc etc…), dus een musical, niet alleen voor de ouders, maar voor alle inwoners van Cajarc en omgeving. En niet truttig na het spektakel snel naar huis, maar een echte After Party voor allemaal, met hapjes gesponsord door de restaurants en winkels van Cajarc! En gewoon crew t-shirts met lineyards en alle kinderen een t-shirt met logo in de kleur van hun klas; programmaboekjes, affiches in de omliggende dorpen, betrokkenheid en een speech van de burgermeester… En dan nog breakeven draaien. Het is allemaal gelukt.

Eerlijk gezegd zou ik er graag uren over willen praten (lees: schrijven) maar dan zou dit verhaal nóg langer worden. Laat ik het dus verder houden bij het eindresultaat: het was in één woord Fantastisch! Eén groot succes met in de hoofdrol de kinderen van Cajarc. Met een enorm groot enthousiasme hebben alle 160 kinderen zich helemaal voor 200% gegeven. Het was onroerend om te zien hoe ze deze kans met beiden handen pakten om zich van hun allerbeste, mooiste, grappigste en meest creatieve kant te laten zien. En de reacties? Dat laat zich raden: alle ouders zichtbaar trots als nooit te voren; de zaal propvol en was in de laatste paar jaren nog nooit zó vol geweest; de mensen hebben nog nooit zó enthousiast gereageerd op een dergelijk “schoolevenement”; en zelfs de krant was vol lof, besteedde er twee keer een artikel aan! Wat wil een mens nog meer! Het was één groot cadeau om dit initiatief tot uitvoer gebracht te mogen hebben. En dan niet te vergeten met de steun, enthousiasme, inzet en professionaliteit van mijn vrienden uit Nederland die speciaal voor dit event waren overgekomen voor een week. Zij hebben het hele spektakel prachtig (zoals altijd) én belangeloos op video gezet. En die DVD vond natuurlijk ook gretig aftrek. Nog eind augustus kwamen moeders op mij af, die bedankten voor het mooie feest en ook de mooie DVD. Die konden ze, na twee maanden onafgebroken en tot vervelends toe gehoord en gezien te hebben, nu integraal meezingen!
En nu …..? Weer een musical? Nee, eerst even wachten! Even “Tao” doen, zoals een geliefde baas en vriend mij ooit heeft geleerd, en dan komt er vast gauw weer een nieuw idee met nieuwe energie voor een nieuw avontuur! De fransen zijn er nu klaar voor!

Nog meer muziek

En in het kader van al deze muzikale uitingen kunnen we jullie meedelen dat Gerben sinds januari bij twee koren zingt (jawel) en ik een klein privé-concert heb gegeven met Helen aan de piano en ik achter de microfoon in onze tuin op een prachtige augustusavond. Dus… Le Verdier klinkt nu letterlijk als muziek in je oren!!;)

Verborgen schatten

Voor de schaarse middagen die we konden vrij nemen en er met de kinderen op uit konden trekken, hadden we nog een onvervulde wens in te lossen. Een Nederlandse vriend, die al 18 jaar in deze streek woont, heeft jarenlang als gids prachtige wandelingen uitgezet en begeleid. Hij wist ons te vertellen dat er op de Causse (de heuveltoppen) nog veel (onbekende) grotten en waterplaatsen zijn en onze kinderen konden niet wachten om die te gaan zien. En zo vertrokken wij op een mooie zaterdagmiddag met een stel vrienden en 4 kinderen de heuvels in: Wandelschoenen aan en wandelstokken mee. Klaar voor het avontuur. We liepen langs prachtige verborgen Romeinse waterplaatsen en op heuvels met adembenemende vergezichten. En toen gingen we op zoek naar de grotten. Onze gids ook, vanaf de heuveltoppen stijl naar beneden. Hij vroeg ons even te wachten opdat hij alvast vooruit kon gaan. Wij wachtten… en we wachtten… En toen was de gids weg. We hoorden niets meer…. Enigszins zenuwachtig begonnen we te roepen. We hoorden niets. Gerben daalde vervolgens al roepend in (te) hoog tempo de berg af. Niets. Heel lang niets. Alleen Gerben die de stilte steeds verbrak met zijn geroep steeds verder weg; van links naar rechts. En wij “hielden de moed er in”, als ouders. En de kinderen, die helemaal in het avontuur zaten, gingen bedenken, rustig zittend op een steen, wat er gebeurd zou kunnen zijn. En in de leeftijd van 6 tot 10 jaar hebben ze een zeer levendige fantasie: “Hij is in een gat gevallen, zó de grot in en zit nu vast en gewond en veel bloed en nu gaat hij dood; of nee, hij is uitgegleden en is helemaal naar benden gerold. Ook dood. Hoe zouden ze hem dan weer vinden, wanneer en hoe kunnen ze hem dan naar boven dragen?” Enfin, dan hoor je maar weer eens met hoeveel exacte parate kennis zij, dankzij programma’s als “Trauma ziekenhuis” en Ingang Oost”, deze doemscenario’s tot in detail kunnen opluisteren! Maar na 25 minuten kwam het verlossende woord. Een heel droog “Gevonden!” rees vanuit het dal omhoog en gezien het hoge timbre wisten we zeker dat het onze gids was. We haalden opgelucht adem, lachten van de zenuwen een beetje om ons heen en daalden de berg af in richting waar de stem vandaan kwam. En de grotten waren mooi! We konden niet heel diep, maar met de zaklamp konden we zien dat er een trap was die heel ver naar beneden afdaalde en we zagen om ons heen allemaal stalactieten en stalagmieten (altijd weer leuk met kinderen;). Daarna hebben we nog een prachtige stroom uit de bergen helemaal gevolgd tot in de rotsen (Trou Madame); een unieke koele plek voor een zomerse picknick. Kortom, een middag om niet te vergeten en vooral om ons weer te realiseren in wat voor een prachtig natuurgebied we wonen!

Aanbieding

Voor degene onder jullie die nog twijfelen om dit najaar of in de winter nog te komen genieten van onze prachtige regio, bieden we tot volgend jaar 1 april een gîte voor 500 euro per week aan (2- of 4-persoons), inclusief een welkomstdiner op een dag naar keuze! Alle reden dus om naar het zuiden af te reizen, lekker te ontspannen en weer energie op te doen in deze inspirerende omgeving. Let op: deze aanbieding staat niet op internet en geldt dus alleen voor vrienden van Le Chant du Verdier!

Tot zover weer onze nieuwsbrief. We wensen jullie een prachtig najaar toe en hopen jullie binnenkort weer op Le Chant du Verdier te mogen verwelkomen!
Een lieve groet uit Le Verdier van ons allemaal, Gerben, Thera, Koen en Casper en de beestenbende