+31 6 83 56 97 82 - +33 6 86 86 09 13 contact@lechantduverdier.com

NIEUWSBRIEF – NAJAAR 2011

De zomer

Wat was het weer een geweldig jaar! We hebben echt een heerlijk verhuurseizoen achter de rug. Hadden we de afgelopen jaren ongeveer 20% “terugkomers” en 80% “nieuwkomers”, dit jaar waren die percentages geheel omgedraaid. En dat was (ook) erg leuk!
Het zomergevoel was voor een aantal juli-gasten echter wat verstoord. In heel Europa liet het weer zich van zijn slechte kant zien en kregen we ook in Le Verdier daar wat mee te maken. Maar buiten de paar wisselvallige dagen in juli, hadden we voor de rest van het voorjaar, zomer en najaar prachtig weer. Beter dan ooit. En dankzij ons nieuwe sproei systeem uit onze regenopvangbakken, konden we alle planten en bomen rijkelijk blijven besproeien en in leven houden, dus daar waren we heel blij om.
Maar nu is het dan eindelijk winter geworden. Zaten we tot 10 december nog in de zon buiten (!), nu hebben de kou, de wind en de miezerregen het dan van de “indian summer” gewonnen. De afgelopen dagen zijn de laatste blaadjes van de bomen gevallen en hebben we de haard wat hoger opgestookt. De kerstdagen en het nieuwe jaar komen er aan en dat is natuurlijk een tijd vol gezelligheid. De kerstboom staat, de kersthuisjes zingen weer hun liedjes en buiten is alles in het kerstlicht gezet. Heerlijk! Ook valt er weer sneeuw in de Cantal en dat betekent dat er op 1,5 uur geskied kan worden, dus de jongens staan op scherp! Maar er is natuurlijk ook altijd nog het onderhoud op het landgoed. Tijdens het winterseizoen krijgt het zwembad een make-over met een nieuwe liner en zullen de huisjes bijgeverfd worden. Verder staat er vanaf volgend jaar een pingpong tafel in de tuin en zijn we bezig een jeux-de-boule veldje aan te leggen. Ook nu hebben we gelukkig weer boekingen voor het volgende jaar, maar er zijn ook nog genoeg mogelijkheden voor de wat late boekers, dus informeer gerust naar de beschikbaarheid. Om iedereen de mogelijkheid te geven om te genieten van ons unieke plekje, hebben de tarieven tussen 24 september en 2 juni voor de gîtes verlaagd naar 495 euro p/w voor Les Lilas en 445 euro p/w voor L’Olivier.

Doris

Maar er was dit jaar ook minder goed nieuws. Woensdag 14 december hebben we tot ons grote verdriet “mijn” Doris moeten laten inslapen. Ik ben intens verdrietig…
Maar ze was te verward, ze had te veel pijn en was te onrustig om haar nog langer bij ons te willen laten zijn. Het was één van de moeilijkste beslissingen die ik ooit genomen heb. Ze kwam in mijn leven op 12 mei 1998 in het asiel in Almere als verwaarloosde hond tussen de 1 en 2,5 jaar. Het was liefde op het eerste gezicht voor zowel voor haar als voor mij. Sinds die dag is ze altijd bij me gebleven en hebben we samen lief en leed gedeeld: van de eerste ontmoeting met Gerben, onze
kindjes, onze verhuizingen en onze stap naar Frankrijk waar ze de laatste jaren heeft genoten van de natuur en de ruimte om haar heen. Ze was een geweldige hond en ik/wij heb/hebben ruim 13 jaar van haar mogen genieten. We hebben haar begraven in de tuin bij kaarslicht vlak bij de Boeddha.


Dat klinkt als muziek in de oren!

Dat Gerben en ik van muziek houden en ons hele leven al met muziek bezig zijn is bekend. Met twee kinderen in ons midden krijgen we dan ook vaak de vraag: En de jongens, doen die iets? En al jaren schudden wij enigszins teleurgesteld het hoofd 😉 We hebben er samen voor gekozen om ze niet te pushen, maar jammer vonden we het natuurlijk wel. Maar ……. nu is er goed nieuws! Al dat wachten, veel zelfspelen en zelfs musicals in elkaar draaien, heeft dan toch wat opgeleverd: Koen is uit zichzelf piano gaan spelen en speelt zich vrolijk door zijn eerste
pianolesboek heen en Casper is gitaar gaan spelen op de muziekschool. En ze hebben vorig weekend zelfs samen stukjes gespeeld! Wij natuurlijk helemaal blij! Hopelijk blijft het niet bij een bevlieging en stimuleren wij ze aan alle kanten om het enthousiasme er in te houden. Met Kerstmis hebben ze een stukje voorbereid om te spelen en wie weet geven ze in de zomer wel hun eerste tuinconcert!!;) We houden jullie natuurlijk op de hoogte!

Stoplichten

We zijn inmiddels al weer bijna 6 jaar weg uit Nederland, maar iedere keer als we naar Nederland gaan, zijn we na een aantal dagen toch wel gewend aan de hectiek en het andere levensritme van het land. Dat ligt wat anders voor onze kinderen en dan met name voor Casper, want die is in zijn jonge leventje alleen gewend aan zijn leven in Frankrijk en dan met name het leven op het platteland. Nu komen we best wel eens (een dagje) in Toulouse of andere grote steden, maar een week in Nederland is toch andere koek. Toen wij in oktober in Nederland waren, zaten Casper en ik in de auto in Apeldoorn om van de flat van oma “even” boodschappen te doen bij de Appie. Dat is hemelsbreed maar een paar kilometer maar je doet er al gauw minimaal een kwartier over om er te komen. Even voor de vergelijking: dan zijn wij in die tijd van Le Verdier al in Figeac! Enfin, we reden naar de Appie en we waren gezellig aan het kletsen. Ik stop voor een stoplicht om naar linksaf te gaan en midden in mijn verhaal roept Casper: Je kunt wel doorrijden hoor, want daar (en wijst naar de auto rechts naast mij) is het groen. Nee, zei ik, wij rijden op deze rijstrook en wij willen naar links en ons stoplicht staat nog op rood. Stilte. Ja, maar daar (en hij wijst op mijn rijstrook 5 meter verder) is het wel groen! Ja, zei ik weer, maar voor ons links is nog een straat die in onze rijstrook uitkomt en de auto’s die daar uitkomen gaan nu eerst voor! Casper slaat zijn ogen ten hemel, heft zijn armen op tot boven zijn hoofd, slaakt een hele diepe zucht en laat zijn handen bijna met geweld weer in zijn schoot terugvallen en roept uit: Al die stoplichten! Daar word je toch he-le-maal gék van! Ik keek met oprechte verbazing mijn jongste zoon van opzij aan en besefte ineens dat ik echt met een “kindje van het platteland” te maken had en niet met een kind met “stadservaring”! Daar moeten we dus nog wel even aan werken voordat hij 18 is!;)

Wilde westen

En over dat platteland gesproken. Je zou denken: wat kan híer nou gebeuren? Geen stoplichten, nooit verkeerschaos, we laten de deuren open, de auto’s open, waardevolle spullen gewoon op de keukentafel (dit overigens tot grote ergernis van Gerben). Hier kan toch niks gebeuren?! Maar daar hebben we ons dit najaar mooi in vergist. Op een mooie oktoberdag zaten we in het bureau te werken en komt er ineens een politieauto met gillende sirenes langs rijden in Le Verdier en nog geen 20 seconden later nóg één! We springen op en lopen naar buiten in de tuin om te luisteren of het geluid ergens stil blijft staan of dat het zachter wordt. Helaas, we hoorden niets meer. “Teleurgesteld” liepen we weer naar binnen. Maar nog geen twee uur laten komt er een ambulance langs en toen stonden we echt op scherp! Met een stom smoesje over de poezen ben ik naar onze buurvrouw gelopen (die weet altijd alles… en vaak ook meer!) en zodra ze me zag, stak ze hevig verontwaardigd van wal: Heb je het al gehoord, Heb je het gezien! De politie was hier! Met twee wagens! En weet je voor wie? Voor die gek daar verderop! En weet je wat die deed? Hij heeft op z’n dochter geschoten! Omdat ze gaat scheiden en nu weer een rare vriend heeft. Stel je eens voor, een man die op zijn dochter schiet! Het moet niet veel gekker worden! Maar ík had altijd al gezegd dat die man gek was! Ik wist het wel hè! Maar niemand wilde luisteren! Nee hè, Maar moet je nou zien! Het lijkt hier wel het Wilde Westen! Met enige verbazing hoorde ik het verhaal aan. Nadat ze me minstens drie keer hetzelfde verhaal had verteld (dat doen Fransen graag als ze een boodschap belangrijk vinden), kon ik haar voor het eerst even onderbreken met de vraag hoe het nu met die dochter gaat en of ze gewond is. Ze kijkt me verbaasd aan: Die dochter?! Wat denk je wel, dat die gek goed kan richten?! Natuurlijk niet jô! Terwijl hij vijf keer op haar schoot, is ze snel in haar auto gestapt en weggereden. Hij kon niet eens raak schieten! Nooit een goede jager geweest ook. Zei zijn vrouw ook altijd. Kwam nooit met iets goeds thuis. Nee, hij is gewoon gek en nu hebben ze hem opgehaald en nu ligt ‘ie in het ziekenhuis.
Enfin, de rust is inmiddels wedergekeerd in Le Verdier. De buurman is inmiddels weer thuis en krijgt elke dag bezoek van de thuiszorg. Tja, optimaal is het niet voor hem: hij is erg verward en helemaal alleen. Zielig wel. Maar als ik ga wandelen, kijk ik toch wel even goed of hij er is!

Kerstdiner op school

Met de Kerst in aantocht is heel Cajarc in rep en roer. Het hele dorp moet versierd worden met de gebruikelijk lichtjes, de kerstbomen worden om de 20 meter neergezet (die de winkeliers dan zelf moeten optuigen, hetgeen vaak ook niet gebeurd, want er zijn mensen – jawel ook hier – die de versieringen er uithalen en stiekem meenemen), de Kerstmarkt wordt georganiseerd inclusief optredens van het (kinder)koor en ook het centrale plein wordt weer opgesierd met een hele grote kerstboom met lichtjes. Ook de scholen doen hun best. Nu zingen ze op school alleen maar kerstliedjes die over het gezellige feest, de kerstman en de kerstbomen gaan, want kerstliedjes zoals “De herdertjes lagen bij nachte” of “Stille nacht” mogen niet gezongen worden op een openbare school. Ja, echt waar! Geloof en school zijn strikt – en dan bedoel ik ook strikt – van elkaar gescheiden. Maar gelukkig blijven er dan toch nog genoeg liedjes over. Maar een leuk Kerstspel over de herdertjes en Maria zit er hier dus niet in! Enfin, ze doen hun best en zo organiseren de scholen een speciaal Kerstlunch voor de kinderen. Nu blijft het merendeel van de kinderen altijd “in de kantine” eten tussen de middag, dus echt bijzonder is het niet om met elkaar te eten, maar voor deze dag proberen de koks er iets extra moois van te maken. Eten ze gewoonlijk al drie gangen (een entree met groenten, daarna vlees of vis met aardappelen, rijst of frites en daarna kaas of een toetje en let op: alles bio!), nu kregen ze er voor de gelegenheid vier. Zoals elk jaar waren we erg benieuwd wat er nu weer op het Kerstmenu stond en ik geef het graag even aan jullie door: Entree van foie gras de canard (eendenlever pâté) op een bedje van sla en vijgen met zoete balsamico dressing; als hoofdgerecht eendenborst pootjes geserveerd in zijn eigen jus, gebakken aardappeltjes en groente; daarna een assorti van kaas en als dessert tiramisu, een sinaasappel en een chocolade kerstmannetje. Eenmaal hiermee opgegroeid is het duidelijk, dat ik elk jaar met ons eigen Kerstdiner niet met minder hoef aan te komen!;) Bon appétit!
Tja, het jaar 2011 zit er al weer bijna op. Het was voor vele dierbaren om ons heen en voor onszelf een bewogen jaar met ups, maar ook met downs. We danken jullie hartelijk voor al het meeleven en alle gezelligheid, vriendschap en liefde die we van en met jullie hebben mogen ervaren. We wensen jullie hele fijne Kerstdagen en de allerbeste wensen voor het jaar 2012; dat het een mooi knaljaar mag worden met veel gezondheid, geluk en liefde voor jullie allemaal! En natuurlijk zijn jullie ook in het nieuwe jaar weer van harte welkom op Le Chant du Verdier!
Lieve groeten uit Le Verdier,
Gerben, Thera, Koen en Casper en de beestenbende