+31 6 83 56 97 82 - +33 6 86 86 09 13 contact@lechantduverdier.com

NIEUWSBRIEF – VOORJAAR 2011

Het regent, het regent, de pannetjes worden nat !

Ja, sorry dat we met deze nieuwsbrief zo beginnen, maar we moeten onze vreugde even kwijt! Na een fantastische winter en een prachtig voorjaar moesten ook wij – de mensen van “ailleurs” (=elders) – het grondig eens zijn met de boeren van hier: er is echt te weinig regen gevallen. Hoe blij we ook waren met de schijnbaar eeuwige durende zon, het landschap werd er niet beter op en ook onze tuin pufte onder deze constante deken van warmte. Maar “elk nadeel heb z’n voordeel”, dus doordat we begin april al moesten beginnen met sproeiendoor de aanhoudende droogte, hebben we eindelijk na 5 jaar ook onze bron aangesloten op grote opvangtanks. Daardoor kunnen we in ieder geval de moestuin en de achterkant van de tuin helemaal besproeien met gratis water uit de put!

In memoriam

En ook dit moeten we even kwijt: voor degenen die altijd trouw onze kippen-verhalen hebben aangehoord, hebben we ook slecht nieuws (het goede komt zo): Onze Bob is dood. Hij was eerst verbannen uit de ren door de opkomende jonge hanen. Totaal verpieterd hebben we hem in een groot konijnenhok gezet op ons terras en binnen 3 dagen was Bob helemaal weer opgebloeid. Hij kukelde naar lieve lust en volgde ons overal: in de tuin, bij de keuken, bij de was, Bob was overal. Hij praatte (tokkelde) en kwam zelfs als je zijn naam riep. Hij leefde overigens ook
in bijzonder goede harmonie met onze drie honden en drie katten! Als een kat even te dicht bij zijn snavel kwam dan kreeg die een klein tikje op zijn neus en was de orde weer hersteld. Als we zaten te borrelen en hapjes aan het verdelen waren, dan maakt Bob deel uit van de groep dieren die zich om ons heen hadden verzameld. En ’s morgens als de kinderen net naar school waren, kwam Bob altijd even bij de keukendeur om wat geraspte kaas te vragen. Maar ja,… (zucht)… Bob is dus dood. Hoe we ook zijn kooi gepantserd hadden tegen wat dan ook, de vos is gekomen en heeft minstens een half uur aan dat hok hebben moeten knagen (!) voordat die open kon en heeft Bob “tot zich genomen”. Ik was even heel ontroostbaar. Zo’n loyale, trouwe haan die dan zo aan zijn einde moet komen; het is niet eerlijk. Er was er maar één zoals Bob. Dat hij maar een mooi plaatsje in de hemel heeft gekregen!

Bieb

Maar er zijn natuurlijk ook goede berichten vanuit het kippen-front: we hebben nieuwe kuikens. Drie prachtige mooie “koekoek”-kuikens. Dat zijn kuikens die zwart-grijs-wit gestreept zijn. Ook hebben we 4 witte kuikens, 1 patrijs en 1 kleine speciale dalmatier (wit met zwarte vlekjes). Zijn naam is Alfred Jodokus Kwak, afgekort Bieb (ja, bij kippenverhalen is niets logisch hoor!). We weten nog niet of Bieb een haan of een kip gaat worden, maar toen zijn moeder hem in het ei alleen in de kou had laten liggen en hij met zijn laatste krachten toch een gaatje had geboord, hebben we hem met veel zorg uit z’n eitje gepeld, droog en warm gewreven en daarna ons prematuurtje onder een warme lamp gelegd. Met veel liefde en zorg hebben we hem 3 weken thuis gehad en maakte Bieb deel uit van ons gezin. Een unieke kip/haan (na Bob dan). Ik denk de enige die onder grote belangstelling bij onze engelse buren de bruiloft van “Kate en Wil” heeft gezien en die met ons op vakantie is geweest in Zuid-Frankrijk! Welke kip/haan kan dat nou zeggen! Tegenwoordig heeft Bieb een surrogaat moeder en tot nog toe gaat alles goed. Wordt ongetwijfeld vervolgd.


5 Jaar

En dan even iets heel anders. Op 8 mei woonden we hier 5 jaar. En na 5 jaar hier in Frankrijk gewoond te hebben vond ik dat er ook ruimte in deze nieuwsbrief moest zijn voor enige reflectie. Kort gezegd: hebben we er spijt van? Want dat is toch wat iedereen wil weten (of was het: horen?!). Enfin, het antwoord kan kort en bondig zijn: nee, we hebben er geen spijt van. Zouden we het weer doen: ja. Zouden we het anders doen: er zijn altijd wel details die je met de kennis van nu anders zou doen, maar dat is altijd makkelijk terugkijken. Hebben we het hier makkelijker: nee, ik denk dat we hier harder werken en meer zorgen hebben dan ooit in Nederland om alles draaiende te houden, maar dat doet niet af aan hetgeen we er terug voor krijgen. De reden voor ons om te vertrekken was hoofdzakelijk dat we als gezin meer bij elkaar wilden zijn; dat we meer tijd voor elkaar zouden kunnen opbrengen en dat is gelukt. Misschien af en toe een beetje té goed gelukt?! 24 uur per dag en 7 dagen per week met elkaar wonen en werken valt niet altijd mee na een zeer individueel bestaan in Nederland, maar ook dat heeft zich na 5 jaar heel goed gesetteld! En de kinderen? Die hebben het heel goed. Tijdens een wandeltocht een paar weken geleden vroegen we ze hoe zij er nu tegen aankijken en beiden antwoorden – geheel in eigen stijl en bewoordingen natuurlijk – dat ze het in het begin soms moeilijk vonden (Koen) maar dat ze het al gauw heel leuk vonden en dat ze het eigenlijk wel nog een keer wilden doen; naar Spanje ofzo! We hebben ze toen verteld dat ze nog een heel leven voor zich hebben waarin er vele mogelijkheden zijn om ooit zelf zo’n stap te gaan maken, maar dat papa en mama gewoon even blijven zitten waar ze zitten!

Veranderingen

En 5 jaar in Frankrijk betekent ook dat er ongemerkt toch dingen zijn die veranderen; die ons opvallen; waar we nu anders tegenaan kijken. Zo zijn we heel erg gewend geraakt aan de openingstijden van de winkels en het daaraan gekoppelde ritme van de dag: van 9 tot 12 en van 15 tot 19. En dan kan het nog gebeuren dat een winkelier ineens een dag dicht is. Zomaar, zonder opgaaf van reden hangt er dan een papiertje met “ aujourd’hui fermé” (vandaag gesloten). Dat is een groot verschil met Nederland. Als we nu in Nederland komen dan moeten we er weer aan wennen dat alle winkels voor ons gevoel altijd open zijn! Nooit gaat er een winkel dicht! Wanneer eet iedereen dan? Als je hier na 5 jaar de ergernissen over de lange sluitingstijd tussen 12 en 15 eindelijk hebt opgegeven, dan went het ineens erg snel. Hier gaat iedereen gewoon uitgebreid (warm) lunchen en even tijd voor zichzelf nemen voordat de drukte vanaf 15 uur weer begint. Ook lekker!
Maar het moment van mijn bewuste gewaarwording over onze verandering vond plaats in de Intratuin. Jawel! Nu hadden we hier al enorm gelachen en ons ook verwonderd over de nieuwe reclame van onze vriend in de AH waarin er op “Life and Cooking”-achtige wijze wordt gedemonstreerd dat we nergens meer tijd voor hebben, dus ook niet voor koken, en dat de AH ons daarin helpt door ons gerechten voor te schotelen die niet in 5 maar in 2 minuten al op tafel staan! Typisch! Dat verpakte eten zou hier in Frankrijk overigens niet gretig aftrek vinden hoor! Daar zijn de Fransen echt te kieskeurig voor. Maakten we laatst plannen om met het eindschoolfeest geld te verdienen door sandwiches met stokbrood te verkopen, stelde ik voor om knakworstjes bij de Metro (groothandel) te kopen. Nou, dat idee werd gelijk van de tafel geveegd: de worstjes moesten natuurlijk wel van de lokale slager komen, want anders was het niet te eten en als we allemáál ons eten bij de Metro gaan halen, dan kan ieder kleine ondernemen straks z’n biezen wel pakken! Dus met andere woorden: hoe durfde ik het voor te stellen!

Enfin, ik stond met mijn moeder in de Intratuin en keek naar accessoires voor bij de bbq. En de verkoper – een jonge goeduitziende Ipod en Iphone bezittende metroman – wees ons op iets nieuws. Voor 30 euro bestond er een soort blik waar je de houtskool in kan doen. Die steek je dan aan – heel veilig (hoezo?!?) – en als ze dan goed zijn dan gooi je ze vervolgens in de bbq en dan ben je in 20 minuten klaar om te bbq-en! Ik keek hem, na zijn hele verhaal, bedenkelijk aan en snel verduidelijkte hij – opdat ik het goed zou begrijpen – dat het dus veel tijd scheelde! Moest je eerst de bbq aanmaken en minstens 45 minuten wachten totdat je dan eindelijk eens een keer kon beginnen, zo kon je met dit blik van 30 euro na 20 minuten al beginnen en het was nog veilig ook, aldus de “jongeman”. Hij keek mij verwachtingsvol aan en ik voelde dat ik gewoontegetrouw al met mijn hand naar het doosje reikte waar het blik in zat om dat in mijn wagentje te doen. En halverwege mijn handreiking stopte ik, keek hem aan en zei: “Weet u hoe idioot dit klinkt? Hoe Nederlands dit klinkt?” Niet begrijpend keek de jongeman mij aan. Zelfs mijn moeder wist even niet waar dit naar toe ging! Maar ik vervolgde met goede moed: “Stelt u zich eens voor”, zei ik, “het is zaterdag, mooi weer en vrienden komen gezellig langs om te bbq-en. Ze komen binnen, er wordt gelachen er worden drankjes ingeschonken en iemand steekt de bbq aan. Met borrelnootjes in de ene hand en een glaasje wijn (of bier) in de andere staan de mannen vervolgens om de bbq heen luid te kletsen (of zoiets; ik hou het netjes) over de laatste voetbal uitslagen of de blunders in de politiek en/of op het werk. En dan komen een tijdje later de schalen op tafel; bordjes worden neergezet; de bbq-sauzen worden strategisch neergezet en is alles klaar om het vlees te braden. Dat proces duurt gewoonlijk laten we zeggen minstens 1 uur! Niets aan de hand. Maar wat moet ik nou met 20 minuten?! Een blik van 30 euro voor een tijdwinst van 25 minuten op een vrije zaterdagavond?” Tja, wie heeft het op zo’n avond met vrienden over de tijd? Wellicht je enige vrije avond in de week die je met je vrienden en/of familie door kan brengen. Hebben we het dan nu ook over tijd? Hebben we het dus eigenlijk altijd over tijd? Wordt er in Nederland dus altijd in tijd gedacht? Gaat het leven over tijd? Van: Hoe laat is het; hoe laat moet ik er zijn; hoe lang doe ik erover; hoe laat moet ik dus vertrekken om daar op tijd te zijn en hoe laat moet ik daar weer weg om op tijd bij de volgende afspraak te kunnen zijn….

En toen dacht ik – midden in de Intratuin in de ogen kijkend van een niet-begrijpende verkoper – ja, het gaat in Nederland (en niet alleen daar!) heel vaak over tijd en onze onwaarschijnlijk grote en ogenschijnlijk onvermoeibare inzet om altijd met die tijd rekening te houden, als hoogste prioriteit, als ware het je grootste vriend…
Hier in Zuid-Frankrijk, in de campagne heeft die tijd niet dezelfde greep op ons. Wij – als buitenlanders – herkennen haar wel sneller, maar onze omgeving gunt haar niet veel plaats. De tijd legt het hier af tegen de natuur. En dát is na 5 jaar hier wonen erg voelbaar. Voelbaar minder stress over tijd en de algemeen geaccepteerde noodzakelijkheid daarvan. Er is hier meer rust en meer oog voor de natuur, voor details, voor talenten, voor aandacht en voor liefde. Die bewustwording over de invloed van tijd en de mogelijkheid te leren om daar op een andere manier mee om te gaan of tegen aan te kijken heeft ons rijker gemaakt en dát laat zich niet laat meten in geld of anders. Dat zien we terug in onszelf en met name in onze kinderen die daar van jongs af aan mee opgroeien. En we hopen dat zij dat altijd bij zich zullen dragen in hun verdere levensreis. Dat maakt onze stap van 5 jaar geleden meer dan de moeite waard!

Verandering

Tot zover onze reflectie. Gauw weer over tot de orde van de dag! Is er nog iets veranderd in le Chant du Verdier. Jazeker, we hebben de grote dennenboom in de tuin gekapt, zodat we veel meer uitzicht hebben over de vallei. In de plaats van de dennenboom hebben we nóg een perkje met rozen en lavendel gemaakt. Ook rond de vijgenboom hebben we vele rozenstruiken gepland en mede daardoor bloeit de tuin als nooit te voren!
Ook hebben we een nieuwe tegelvloer gelegd in La Mosaïque, omdat door een gesprongen leiding vorig jaar de houten vloer helemaal bol was komen te staan. Nu ligt er een prachtige nieuwe tegelvloer en is de kamer weer helemaal klaar voor onze gasten!

Bio

En gisteravond was het weer zover; een vast ritueel in Le Verdier: we kregen weer vers vlees van onze buurman! Hij komt dan met dozen prachtig mooi vlees van zijn zwarte varkens, keurig gesneden en in vacuüm verpakt: varkenskoteletjes, pâté, rollades, speklapjes, pare-ribs… En dat alles bio: geen conserven, geen gif, helemaal niks. En dan komt hij volgende week weer met lamsvlees. Ook heerlijk lamskoteletjes en lamsbout, lams ragoût…. Bij het zien van al dat vlees komt de inspiratie om weer te gaan koken helemaal terug na een winter rustig aan te hebben gedaan, dus we stropen onze mouwen op en gaan weer met enthousiasme aan de slag! A table!

Lieve gasten, tot zover onze nieuwsbrief. We wensen jullie alvast een hele fijne zomer in goede gezondheid met mooi weer, fijne mensen en tijd voor elkaar. Geniet er van!
Lieve groeten uit Le Verdier van ons allemaal, Gerben, Thera, Koen en Casper